ที่ว่านั้นจะควบคุมจิตใจคนได้อย่างไร
ในเวลานี้เอง ศิษย์สำนักจงโจวที่สวมหมวกลี่เม่าผู้นั้นกล่าวขึ้นมาอย่างช้าๆ “เจ้าแน่ใจหรือว่าตัวเองมีสิทธิ์บอกให้ข้าถอดหมวก?”
เสียงของเขาไพเราะเป็นอย่างมาก แต่น้ำเสียงฟังดูค่อนข้างแปลก คล้ายกับเด็กทารกที่เพิ่งเรียนรู้ที่จะพูด ยังไม่คล่องแคล่วเท่าไร
หากในเวลานี้หลิ่วสือซุ่ยอยู่ที่นี่ เขาน่าจะคิดถึงจิ๋งจิ่วตอนที่เพิ่งถึงจะมาถึงหมู่บ้านเมื่อสามสิบปีก่อน
ที่สำคัญที่สุดก็คือในน้ำเสียงของศิษย์สำนักจงโจวผู้นี้คล้ายมีเมฆหมอกจำนวนนับไม่ถ้วนแฝงไว้อยู่ ผ่านจากหูมายังทรวงอก ทำให้หายใจได้ยากลำบาก
การหายใจของซีอี้อวิ๋นติดขัด เขารู้ว่าสภาวะของอีกฝ่ายสูงส่งเป็นอย่างมาก ตนเองนั้นมิใช่คู่ต่อสู้เลย
แต่เขาก็มิได้ยอมแพ้ หากแต่มองคนผู้นั้นแล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “คนตายเป็นใหญ่! ยิ่งไปกว่านั้นนั่นคือฮ่องเต้พระองค์ก่อน!”
“มีเหตุผล คนตายมักควรค่าที่จะเห็นใจ แต่เจ้าต้องจำเอาไว้ ต่อให้เป็นฮ่องเต้ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะให้ข้าถอดหมวก นับประสาอะไรกับเด็กน้อยอย่างเจ้า!”
ศิษย์สำนักจงโจวผู้นั้นถอดหมวกออก มองดูซีอี้อวิ๋นพลางกล่าว
ทรวงอกของซีอี้อวิ๋นคล้ายถูกกระแทกเข้าอย่างแรง กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
ผ
