้ำแข็งห่อหุ้มและเปล่งแสงจางๆ ที่อยู่ห่างออกไปข้างหน้าหลายลี้อันนั้น เขาก็พบว่าตัวเองมาถึงจุดหมายล่วงหน้าจากที่คาดการณ์เอาไว้เป็นเวลาหลายปี
เขาคำนวณผิดไปเรื่องหนึ่ง ทุกเรื่องราวบนโลกขอเพียงทำจนเชี่ยวชาญ ต่อให้เป็นการขุดดินก็ยังขุดให้เร็วขึ้นได้
แสงสลัวที่เปล่งออกมาจากคันฉ่องฟ้ากระจ่างส่องสว่างโพรงถ้ำที่อยู่ในส่วนลึกของเส้นปราณแผ่นดิน แล้วก็ส่องสว่างใบหน้าของเขา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงอ่อนแรงเกินไป หรือว่าใต้ดินมืดเกินไป คิ้วทั้งสองข้างที่เลิกขึ้นมาของเขาจึงดูเข้มขึ้นกว่าเดิม
ที่เขาเลิกคิ้วขึ้นเป็นเพราะไม่เข้าใจว่าแรงกดดันอันรุนแรงสายนั้นจู่ๆ พลันหายไปไหน? ท่านฉีหลินไปอยู่ที่ไหนแล้ว?
ตามกฎของสำนักจงโจว ในฐานะที่ฉีหลินเป็นสัตว์เทพประจำสำนัก มันห้ามออกไปจากเขาอวิ๋นเมิ่งเด็ดขาด
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาไม่ต้องกังวลว่าจะถูกท่านฉีหลินพบ จากนั้นถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ
เขาคิดถึงเรื่องเหล่านี้พลางเดินเข้าไปถึงหน้าคันฉ่องฟ้ากระจ่าง ก่อนจะพบว่าชั้นน้ำแข็งที่ห่อหุ้มคันฉ่องฟ้ากระจ่างมีความหนาหลายฉื่อ ดูเผินๆ เหมือนกระเบื้องเคลือบขนาดใหญ่ เขายื่นมือไปแตะผิวของชั้นน้ำแข็ง พบว่าหนาวเย็นจนน่ากลัว กระทั่งเขาก็ย
