มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาก็ต้องมาถามคันฉ่องฟ้ากระจ่างด้วยตัวเอง
ดังนั้นเขาจึงเริ่มขุดโพรง ขุดโดยไม่หยุดพักมาเป็นเวลาหกปี ในที่สุดก็มาถึงที่นี่
เสียงของชิงเอ๋อร์สั่นเครือเล็กน้อย กล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร แต่ดูแล้วจะต้องยากลำบากเป็นอย่างมาก แต่เจ้า…กลับมาเพื่อถามข้าแค่ประโยคเดียว?”
ถงเหยียนกล่าว “ถูกต้อง”
ชิงเอ๋อร์ไม่สามารถเข้าใจได้ นางมองดูเขาพลางกล่าวว่า “ความจริง…มันสำคัญขนาดนี้เลยหรือ?”
ถงเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หมากล้อมแบ่งแค่สีดำกับสีขาว สำหรับข้าแล้วสีสำคัญเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นข้าฝึกวิถีหมาก วิถีหมากคือคลี่คลาย และคลี่คลายก็คือการหาคำตอบ”
……
……
การมีชีวิตอยู่ก็คือการค้าหาคำตอบไม่หยุด
เพียงแต่บางคนรู้ตัวแต่เนิ่นๆ ว่าปัญหานั้นไม่สามารถแก้ไขได้หรือไม่ก็ยากที่จะแก้ไขได้ ก็เลยเลือกที่จะยอมแพ้ไป
แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังค้นหาคำตอบไม่หยุด
เจ้าล่าเยวี่ยหามาหลายปี ในที่สุดก็หาคำตอบที่อยากรู้ที่สุดอันนั้นเจอ แต่หนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรในอนาคตจะเดินอย่างไร นางยังเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน
หลิ่วสือซุ่ยไม่มีคำถาม ดังนั้นไม่จำเป็นต้องหาคำตอบ นอกเสียจากปัญหาปราณก่อกำเนิ
