่อให้เป็นเทพธิดาแห่งนิกายเสวี่ยหมัวในอดีตก็ไม่มีความสามารถถึงขนาดนี้ พระสนมหูที่อยู่ในวังเองก็ทำไม่ได้
เขาเชื่อว่านี่มิใช่การคิดไปเอง ตัวเองก็มิได้ดื่มเยอะ ดังนั้นจึงโคจรปราณก่อกำเนิดเข้าไปในหูแล้วตั้งใจฟัง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ติ่งหูเขาสั่นขึ้นมาเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง
เสียงนั้นฟังดูอ่อนแรงจริงๆ อีกทั้งยังสั่นเครือเล็กน้อยด้วย คล้ายหนาวเหน็บเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น…เขาเหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
เขาฟังอย่างเงียบๆ ฟังอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดก็ได้ยินแล้วว่าเสียงนั้นพูดว่าอะไร
“หนุ่มน้อย….”
“หนุ่มน้อย…ช่วยข้าด้วย….”
“หนุ่มน้อยที่เล่นหมากล้อม….นี่ข้าเอง….”
ถงเหยียนเลิกคิ้ว เลิกจนสูงขึ้นเป็นพิเศษ คล้ายกำลังชี้ตั้งอยู่ไรอย่างนั้น
เขาฟังออกว่านี่เป็นเสียงของใคร
ดวงจิตคันฉ่องฟ้ากระจ่าง
สาวน้อยที่ชื่อชิงเอ๋อร์ผู้นั้น
ตอนที่เขาเป็นเด็ก สาวน้อยผู้นั้นเคยมาเล่นกับเขา จนกระทั่งเมื่อหลายวันก่อนได้มาพบกันอีกครั้งในหอภายในหุบเขาหุยอิน
หลังงานชุมนุมแสวงมรรคาจบลง เขาก็ขออนุญาตอาจารย์ว่าอยากจะเข้าไปในหุบเขาหุยอินเพื่อพบนาง แต่อาจารย์ไม่อนุญาต….
ใช่สิ คันฉ่องฟ้ากระจ่างอยู่ที่หุบเขา
