านตายไป ถ้ำลับแห่งนี้ก็ตกอยู่ในมือของเขา นักพรตถานและนักพรตไป๋น่าจะรู้ว่าเขาแอบทำอะไร แต่ก็มิได้ว่าอะไร เช่นนั้นพวกเขาก็ย่อมไม่สนใจถ้ำเล็กๆ แห่งนี้
ถงเหยียนเดินมาถึงหน้าโต๊ะหิน นิ่งเงียบไปครู่
ที่นี่เคยมีขวดสีเขียวใบเล็กใบหนึ่งวางอยู่ นั่นเป็นทางหนีสุดท้ายที่ลั่วไหวหนานเตรียมเอาไว้ให้จิตทารก แต่เขากลับต้องมาตายที่นี่จริงๆ
ถงเหยียนเทสุราที่อยู่ในเหยือกลงไปบนพื้นเล็กน้อย จากนั้นนั่งลงแล้วค่อยๆ ดื่มสุรา
เวลาค่อยๆ ผ่านไป ความเมามายค่อยๆ เพิ่มขึ้น เขาเท้าแขนไปบนโต๊ะหิน ในขณะที่สะลึมสะลือคล้ายจะหลับลงไป จู่ๆ พลันได้ยินเสียงเสียงหนึ่ง
เสียงเสียงนั้นอ่อนแรงเป็นอย่างมาก คล้ายเปลวเทียนที่อยู่ท่ามกลางลมพายุอันรุนแรง คล้ายว่าพร้อมจะดับลงทุกเมื่อ
ถงเหยียนเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาใสกระจ่าง มิได้มีความเมามายหลงเหลืออยู่อีก
ที่นี่เงียบสงัดและห่างไกลผู้คน อยู่ใกล้กับข่ายพลังอวิ๋นเมิ่ง อีกทั้งภายในถ้ำยังมีข่ายพลังปิดกั้นตัดขาดภายในถ้ำกับโลกภายนอกเอาไว้ เหตุใดถึงยังมีเสียงอยู่อีก?
เสียงนั้นอยู่ใกล้เป็นอย่างมาก คล้ายกับว่าดังขึ้นในใจของเขา
หรือว่าจะเป็นฝีมือของพวกพรรคมาร？
ถงเหยียนคิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ต
