คันฉ่องฟ้ากระจ่าง
คิดไม่ถึงว่าวิธีเล่นหมากล้อมของจิ๋งจิ่วยังคงน่าเบื่อเพียงนั้น….
น่าเบื่อถึงได้คิดอยากดื่มสุรา เช่นนั้นก็ย่อมไม่ใช้ปราณก่อกำเนิดมาสลายฤทธิ์สุรา ตอนที่ใบไม้ใบที่เจ็บสิบร่วงหล่นลงมา ในที่สุดเขาก็รู้สึกได้ถึงความเมามายแล้ว
ความรู้สึกลอยล่องเช่นนี้ช่างไม่เลวเลยจริงๆ
ถงเหยียนคิดในใจ เพื่อจะบรรลุกลายเป็นเซียนแล้ว เหตุใดถึงต้องบำเพ็ญเพียรอย่างลำบากลำบนด้วย คนธรรมดาใช้สุราเพียงไม่กี่เหยือกก็สามารถทำได้แล้ว
เพื่อธรรมวิถีที่เลือนลางและหาได้ยาก ทุ่มเทขนาดนี้มันคุ้มค่าจริงๆ อย่างนั้นหรือ?
เขายกเหยือกสุราขึ้นมา เหยียบรั้วแล้วทะยานออกไป หลังบินผ่านเมฆหมอกอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็มาถึงหุบเขาที่เงียบสงบและห่างไกลแห่งหนึ่ง
ที่นี่คือชายขอบของเขาอวิ๋นเมิ่ง แล้วก็อยู่ใกล้ข่ายพลังปิดกั้น แทบจะไม่มีศิษย์ของสำนักจงโจวมาที่นี่
อาจจะด้วยเหตุผลนี้ ลั่วไหวหนานถึงได้แอบมาสร้างถ้ำลับของตัวเองเอาไว้ที่นี่
ถงเหยียนยกเหยือกสุราขึ้นมา สลายข่ายพลังปิดกั้นทั้งสามชั้นของถ้ำออก เดินเข้าไปด้านใน แถบแสงที่ทำมาจากหินผลึกสว่างขึ้นมาเมื่อสัมผัสเข้ากับสายลม ส่องสว่างภายในถ้ำที่ประดับแตกแต่งอย่างเรียบง่ายและสะอาดสะอ้าน
หลังลั่วไหวน
