วิ๋นเมิ่ง ต้นไม้ใบฤดูใบไม้ผลิคล้ายฝาครอบสีเหลือง ใบไม้สีเหลืองปลิวตกลงมาตามลม
ถงเหยียนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ มองดูทิวทัศน์ด้านนอกหน้าผาที่ดูคล้ายดินแดนแห่งความฝัน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ในมือเขาถือเหยือกสุราใบเล็กและสวยงามใบหนึ่ง ทุกครั้งที่มีใบไม้ร่วงลงมา เขาจะยกเหยือกสุราขึ้นมาจิบคำหนึ่ง
ผู้บำเพ็ญพรตดื่มสุรามิได้ต่างอะไรกับคนธรรมดาเวลาดื่มสุรานัก ต่างก็ต้องมีกับแกล้มที่ดี
เหอจานได้เขียนวิธีย่างปลาเอาไว้ให้เขาก่อนที่จะไปเมืองไป๋เฉิง เขาลองย่างปลาตามวิธีที่ว่าไปร้อยกว่าตัว แต่กลับพบว่าไม่สามารถย่างเอารสชาตินั้นออกมาได้ จึงได้แต่ต้องล้มเลิกความพยายามไป
ในเวลานี้สิ่งที่เขาใช้มาเป็นกับแกล้มมิใช่ใบไม้สีเหลืองที่ปลิวตกลงมาตามลม หากแต่เป็นเม็ดหมากล้อมที่กำอยู่ในมือ
ตัวหมากเสียดสีและขยับไปมาอยู่ในฝ่ามือ เกิดเสียงดังชัดเจนแต่แผ่วเบาขึ้นมา ค่อยข้างไพเราะ สำหรับเขาแล้ว นี่มิได้ต่างอะไรกับอาหารเลิศรสเลย
นับวันเขาจะยิ่งเล่นหมากล้อมน้อยลงทุกวัน เพราะรู้สึกเบื่อหน่าย
บนโลกนี้ไม่มีใครเอาชนะเขาได้ แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเอาชนะจิ๋งจิ่วได้ ไม่ว่าจะเป็นโลกนี้หรือว่าในดินแดนแห่งความฝันของ
