ในขณะที่ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ไร้เดียงสาคู่นี้กำลังทำการคาดเดาอย่างน่าเบื่ออยู่บนยอดเขาซั่งเต๋อ บนยอดเขาเสินม่อก็ได้มีเรื่องที่สำคัญอย่างมากเรื่องหนึ่งกำลังเกิดขึ้น
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ริมผา มองดูทะเลเมฆที่คุ้นเคยอยู่ครู่หนึ่ง พลางครุ่นคิดถึงคำพูดเหล่านั้นที่หลิ่วฉือพูดระหว่างทาง รู้สึกกลุ้มใจเล็กน้อย
เขาหมุนตัวมามองกู้ชิงพลางกล่าวว่า “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องพูดกับเจ้าเสียหน่อย”
กู้ชิงกล่าวอย่างจริงจัง “ศิษย์ฟังอยู่ขอรับ”
“ภายหน้าเจ้าต้องเป็นเจ้าสำนัก เพลงกระบี่แบกสวรรค์ต้องฝึกให้ดีหน่อย เรื่องอื่นวางเอาไว้ก่อน”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “แล้วก็กระบี่ของเจ้านั้นไม่ไหวจริงๆ อย่ามัวแต่คิดเรื่องกระบี่แข็งแกร่งตามคนอะไรนั่น เอาไว้ข้าจะหาเวลาเปลี่ยนให้เจ้า”
กู้ชิงมีนิสัยรอบคอบระมัดระวัง สุขุมเยือกเย็น ใจแห่งเต๋าสงบนิ่ง แต่ในเวลานี้เขาก็ยังตกตะลึงจนเหม่อลอย
เขารู้ว่าอาจารย์มีเบื้องหลังที่ลึกซึ้งกับชิงซานและโลกแห่งการบำเพ็ญพรต แต่เรื่องเจ้าสำนักนี้…ท่านบอกให้ศิษย์เป็น ศิษย์ก็จะเป็นได้อย่างนั้นหรือ?
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจเขาที่ดูคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่าง หากแต่เดินเข้าไปในถ้ำ มาถึงตรงหน้าประตูที่ปิดสนิทบานนั้น
หลังจากเจ้าล่า
