เจ้าสำนักเดินทางมาชมการประลองด้วยตนเอง สำนักจงโจวก็อย่าได้คิดที่จะทำอะไรเลย แม้แต่สำนักอื่นๆ อย่างสำนักคุนหลุนที่รู้สึกแคลงใจในผลการประลองแสวงมรรคาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้
ไม่ว่าจะถามกระถางสัมฤทธิ์หรือชิงกระถางสัมฤทธิ์ สุดท้ายยันต์เซียนก็มีผู้ครอบครอง งานเลี้ยงฉลองก่อตั้งสำนักสามหมื่นปีของสำนักจงโจวมาถึงช่วงสุดท้ายของงาน
ในคืนวันนั้นไป๋เจ่าได้ไปยังเรือนลอกคราบเพื่อพบจิ๋งจิ่ว ด้วยคิดอยากจะคุยเรื่องบางอย่างกับเขา แต่กลับไม่พบเขา นี่ทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
ในขณะที่นางจากไปอย่างเงียบๆ เหอจานก็ออกไปจากเขาอวิ๋นเมิ่ง หลังเซ่อเซ่อพบเข้าก็รีบตามเขาไปเป็นระยะทางห้าร้อยลี้ แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถพาเขากลับมาได้
ซีอี้อวิ๋นเองก็บอกลาสำนักจงโจว เดินทางทั้งวันทั้งคืน กลับมายังเรือนอี้เหมาเพื่อเขียนหนังสือเล่มนั้น
คนที่ออกมาก่อนยังมีอีกหลายคน ทุกคนล้วนแต่เป็นผู้แสวงมรรคาที่เคยเข้าไปในดินแดนแห่งความฝันของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง ช่วงเวลาหลายสิบปีในโลกปุถุชนสลายหายไปกับตาเหมือนดั่งฝุ่นควัน แต่ใครจะสามารถลืมทั้งหมดได้ภายในวันเดียว? พวกเขาจำเป็นต้องใช้เวลามาสงบใจแห่งเต๋าอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ได้รับสิ่ง
