ที่พวกเขาต้องการจริงๆ จากการรู้แจ้งในดินแดนแห่งความฝัน หลังจากนี้สามปีพวกเขาอาจจะได้มาพบกันอีกครั้งที่เขาอวิ๋นเมิ่ง แล้วก็อาจจะไม่ได้พบกันอีก ตรงนี้ก็ต้องดูว่าสุดท้ายพวกเขาจะผ่านด่านนี้ได้หรือไม่
รุ่งเช้าวันที่สอง ศิษย์ชิงซานบอกลาศิษย์สำนักจงโจวภายใต้การนำของฟางจิ่งเทียนและหนานว่าง จากนั้นก็นั่งเรือกระบี่ออกมาจากเขาอวิ๋นเมิ่ง
ไป๋เจ่ายังคงมองไม่เห็นจิ๋งจิ่ว จึงแอบรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อได้ฟังฟางจิ่งเทียนอธิบาย เหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ตรงนั้นถึงได้รู้ว่าจิ๋งจิ่วได้ตามเจ้าสำนักชิงซานกลับไปก่อนแล้ว จึงพากันวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา ในใจครุ่นคิดว่านี่เหมือนผู้ชนะในการชุมนุมแสวงมรรคาที่ไหนกัน นี่มันเหมือนกับว่าได้ยันต์เซียนแล้วหนีไปมากกว่า ต่อให้สำนักชิงซานอยากจะไว้หน้าสำนักจงโจว พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้หรือเปล่า
……
……
ภายใต้แสงสว่างยามเช้าที่ส่องประกาย เมฆสีขาวก้อนหนึ่งได้ลอยออกมาจากเขาอวิ๋นเมิ่ง เหมือนกับดอกบัวที่ลอยไปบนผิวน้ำที่ใสกระจ่าง
ที่นี่ยังคงอยู่ในอาณาเขตข่ายพลังเขาอวิ๋นเมิ่ง อาจจะเพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อสำนักจงโจว เมฆก้อนนั้นไม่ได้ลอยไปเร็วเท่าไร สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน นั่นมิใช่เมฆท
