ี่จับตัวขึ้นมาจากไอน้ำ หากแต่เป็นเมฆกระบี่ที่ถักทอขึ้นมาจากเจตน์กระบี่ที่แข็งแกร่งจำนวนนับไม่ถ้วน
หลิ่วฉือและจิ๋งจิ่วยืนอยู่บนเมฆ ท่าทางทั้งสองคนเหมือนกัน สองมือไพล่หลัง สายตามองตรง ร่างกายต้องแสงอาทิตย์ยามเช้า ดูแล้วช่างคล้ายเซียน
กระบี่แบกสวรรค์ปักอยู่บนแผ่นหินบนยอดเขาเทียนกวง หากไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ ก็ไม่มีทางจะออกมาจากชิงซาน ในอดีตตอนที่บุกลานเมฆ หลิ่วฉือจับตัวซีหวังซุนกลับมา เขาได้นำเอากระบี่แบกสวรรค์ไปด้วย แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เอามา สาเหตุก็เป็นเพราะจิ๋งจิ่ว ดังนั้นจึงได้แต่ต้องขี่เมฆกระบี่กลับสำนัก ความเร็วย่อมต้องช้าหน่อย
กระบี่เหล็กของจิ๋งจิ่วเร็วกว่าเมฆกระบี่มากนัก แต่หลิ่วฉือรังเกียจว่ามันสกปรกเกินไป
อย่างไรเสียก็ไม่มีเรื่องแล้ว ขอเพียงออกมาจากเขาอวิ๋นเมิ่งก็พอ เมฆกระบี่ลอยไปแบบนี้ บางครั้งพวกเขาก็จะคุยเล่นกันขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
……
……
“สำนักกระบี่ซีไห่มิได้แข็งแกร่งอีกต่อไป ตาแก่ที่เกาะหมอกก็ไม่มีทางออกมา พวกเรื่องการวางแผนอะไรแบบนี้ เจ้าน่าจะเรียนรู้จากอาจารย์ของเจ้าเอาไว้หน่อยนะ”
“ผู้ที่อยู่ในที่ราบหิมะคลอดลูกออกมาเป็นอะไร? หากท่านไม่รู้ แล้วใครจะไปรู้ได้? ข้าไม่รู้เสียหน่อยว่
