แสวงมรรคาอยู่หลายสิบปี แต่คิดเพียงจะบำเพ็ญเพียรเพื่อบรรลุสภาวะ ยอดเขาปู้โจวที่ถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง
หรือว่าจะเป็นเจ้าจริงๆ?
เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือนี่?
อย่างนั้นครั้งนี้เจ้าคงจะตายได้แล้วสินะ?
……
……
บนพื้น ผนัง และกรอบประตูของเรือนลอกคราบล้วนแต่ถูกแกะสลักเป็นร่องรอยจำนวนนับไม่ถ้วน ดูแล้วเหมือนอักขระยันต์ เมื่อต้องแสงอาทิตย์ก็จะสะท้อนออกมาเป็นแสงรูปร่างแปลกประหลาด
จิ๋งจิ่วนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ นิ้วชี้มือขวาไล้ไปบนขอบประตูอย่างช้าๆ รับรู้ถึงสัมผัสที่มหัศจรรย์นั้น มองดูแผ่นหลังของหนานว่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
บริเวณหน้าผาพลันมีลมพัดขึ้นมา พัดพาหมู่เมฆให้กระจายตัวออกไป เกิดเป็นช่องว่างที่คล้ายมีคล้ายไม่มี จากนั้นคล้ายมองเห็นชุดสีเขียวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
หนานว่างลุกขึ้นคารวะ
เจ้าสำนักชิงซานหลิ่วฉือเดินเข้ามาจากด้านนอกหน้าผา
เขาคือยอดคนที่ยืนอยู่ในจุดสูงสุดของแผ่นดินเฉาเทียนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นอกจากรูปร่างที่สูงใหญ่แล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นที่ดูพิเศษ
เขาสวมเสื้อผ้าธรรมดา คิ้วทั้งสองดูนุ่มนวล สีหน้าอ่อนโยน เหมือนดั่งกระบี่ในฝัก ไร้ซึ่งเหลี่ยมคม
แต่แน่นอน พลังของเขาเองก็กว้างใหญ่และโอบอ้
