้ แต่จิ๋งจิ่วคือข้อยกเว้น
เขากล่าวว่า “เจตน์แห่งเซียนก็คือจิตเซียนที่ไป๋เริ่นทิ้งเอาไว้ นางอาจจะใช้วิชาบางอย่างพาตัวเองกลับมาจากนอกโลก”
หลิ่วฉือคิดถึงภาพตอนที่จักรพรรดิแห่งหมิงถูกสยบ สีหน้าพลันคร่ำเคร่งขึ้นมา กล่าวว่า “สิงร่าง?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ถูกต้อง คล้ายๆ กับความคิดของอาจารย์ของเจ้าในอดีต ดังนั้นสำนักจงโจวจึงจำเป็นต้องเลือกร่างเต๋าที่แข็งแกร่งที่้สุดและเหมาะสมที่สุด ใช้จิตเซียนแอบควบคุมร่างก่อน จากนั้นรอคอยให้เวลานั้นมาถึงอย่างเงียบๆ”
หลิ่วฉือรู้สึกประหลาดใจ กล่าวว่า “ไม่ง่ายเลยกว่าจะออกไปได้ จะกลับมาทำไม?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “แค่จิตเซียนสวนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่กลับมาไม่แน่ว่าจะต้องเป็นตัวนางทั้งหมด”
หลิ่วฉือมองไปยังเขาอวิ๋นเมิงที่อยู่ด้านนอกหน้าผา ส่ายศีรษะพลางกล่าวว่า “วิถีของจงโจว มักจะไม่เด็ดขาดเช่นนี้เสมอ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “สำหรับจงโจวแล้ว นี่คือสายฟ้าที่แอบซ่อนเอาไว้แต่ไม่ยอมปล่อยออกมา ภายหลังหากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ สายฟ้าฟาดกระหน่ำลงมา จะไม่มีใครสามารถต้านทานได้”
ต่อให้เซียนไป๋เริ่นที่ใช้ยันต์เซียนกลับมายังแผ่นดินเฉาเทียนจะเป็นเพียงร่างแยก แต่นั่นก็มิใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญพรตบนแผ่นดินจะสามารถต
