่อกรได้
เซียนก็คือเซียน แม้จะเป็นหนึ่งในร้อยก็ยังเป็นเซียน
หลิ่วฉือกล่าวว่า “อยากจะเห็นจริงๆ ว่าตอนที่สายฟ้าฟาดลงมามันจะรุนแรงแค่ไหน”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ฟาดลงมาไม่ได้ เพราะโชคของนางไม่ดี ยันต์เซียนอยู่ในมือของข้าแล้ว”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ท่านคิดจะทำอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ก็ต้องหลอมยันต์เซียนนี้ ให้นางไม่สามารถกลับมาได้”
หลิ่วฉือมองดูดวงตาของเขา พลางกล่าวว่า “ท่านรู้ว่านี่เป็นเรื่องยาก”
จิ๋งจิ่วมองดูกำปั้นข้างซ้าย กล่าวว่า “ในเมื่อมันอยู่ในมือข้า เช่นนั้นก็มีแต่ต้องทำเช่นนี้”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “หากท่านสามารถหลอมยันต์เซียนนี้ได้จริงๆ เขาอวิ๋นเมิ่งจะต้องคาดเดาได้แน่ว่าท่านเป็นใคร”
จิ๋งจิ่วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าเป็นคนเลว?”
หลิ่วฉือกล่าวอย่างเฉยชา “ไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ใช่คนเลวเช่นกัน”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้คนทั้งโลกคาดเดาได้ว่าข้าเป็นใคร แล้วจะเป็นอย่างไร?”
คนที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาบนโลกนี้มีอยู่แค่ไม่กี่คน
เจ้าล่าเยวี่ยคล้ายจะคาดเดาได้ แต่ในเมื่อนางไม่ยอมถามออกมาตรงๆ เขาก็คิดเสียว่านางไม่รู้
ก็เหมือนกับคนที่อยู่ในสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยคนนั้น
ตัวตนที่แท้จริงข
