คันฉ่องฟ้ากระจ่างหยุดหมุนแล้ว ไป๋เชียนจวินลอยตกลงไปด้านบน เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้
ไป๋เจ่ารู้จักนิสัยของจิ๋งจิ่ว รู้ว่าเขาไม่มีทางรามือแค่นี้แน่
แล้วก็เป็นจริงดั่งว่า จิ๋งจิ่วเตรียมจะเดินขึ้นไปบนคันฉ่องฟ้ากระจ่าง
แต่ไป๋เจ่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เขาก็พลันหยุดฝีเท้าลง
แสงสว่างที่ทอดลงมาจากทางด้านบนโพรงถ้ำพลันมืดสลัวลง มือยักษ์ที่รวมตัวขึ้นมาจากแสงสีเขียวข้างหนึ่งลอยลงมา
ไป๋เจ่ามายืนอยู่ตรงหน้าจิ๋งจิ่วอย่างเงียบๆ
ถงเหยียนกล่าวคารวะว่า “คารวะอาจารย์”
เหล่าผู้แสวงมรรคาที่อยู่ในถ้ำถึงได้รู้ว่านักพรตไป๋ได้ลงมาแล้ว จึงรีบโค้งตัวคำนับ ทำตัวสงบเสงี่ยม มิกล้าพูดอะไร
มือข้างนั้นลอยลงไปตรงกลางของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง คีบเอาไข่มุกคืนสวรรค์ขึ้นมา แล้วก็พาไป๋เชียนจวินออกไปด้วย
ผ่านไปครู่หนึ่ง เหล่าผู้แสวงมรรคามั่นใจว่านักพรตไป๋ได้จากไปแล้ว พวกเขาจึงทยอยลุกขึ้นยืน สีหน้าดูผ่อนคลายลง
ในเวลานี้เอง ด้านข้างคันฉ่องฟ้ากระจ่างพลันมีเสียงดังขึ้นมา
“ทำไมเจ้าถึงต้องรีบขนาดนี้ล่ะ?”
คนที่พูดคือเหอจาน เขาตื่นขึ้นมาแล้ว ภายในดวงตามิได้มีความรู้สึกผิดหวังและทอดถอนใจมากนัก มีเพียงแค่ความรู้สึกหว
