ในอดีตฮ่องเต้แคว้นฉินชื่นชอบใส่ชุดเกราะที่ทำจากโลหะมี่หยิน ขาวเหมือนดั่งหิมะ เหมาะสมกับชื่อฮ่องเต้ไป๋
แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาไม่ได้ชื่นชอบสีขาวอีก
วันนี้เขาสวมชุดสีดำที่ดูธรรมดา นั่งลงไปบนบัลลังก์อย่างสบายๆ คล้ายหลอมรวมเป็นหนึ่งกับท้องพระโรงที่อยู่รอบๆ
“ท่านอาจารย์เชิญนั่ง” ฮ่องเต้แคว้นฉินยื่นมือขวาออกไป ทักทายจากระยะไกล
อวิ๋นซีนั่งลงบนที่ว่างในท้องพระโรง มองดูชาเขียวที่วางอยู่บนโต๊ะถ้วยนั้นพลางกล่าวว่า “วิธีการต้อนรับแขกของฝ่าบาทนั้นแตกต่างไปจากผู้อื่นจริงๆ ด้วย”
ที่เขาพูดนั้นมิได้หมายถึงชาเขียวถ้วยนั้น แล้วก็มิใช่วิถีชีวิตอันเรียบง่ายของแคว้นฉิน หากแต่เป็นระยะห่าง
ที่นั่งของฮ่องเต้แคว้นฉินอยู่ห่างจากที่นั่งของเขาในตอนนี้ประมาณเจ็ดสิบจ้าง
ต่อให้เป็นมือสังหารหรือหน้าไม้ที่ร้ายกาจแค่ไหนก็ไม่มีทางเอาชีวิตเขาจากระยะห่างขนาดนี้ได้
“ท่านอาจารย์เป็นคนฉลาด ข้าพเจ้าชอบพูดตรงๆ เวลาหนึ่งถ้วยชาก็น่าจะเพียงพอแล้ว”
ฮ่องเต้แคว้นฉินไม่ได้กล่าวอะไรตามคำพูดของอวิ๋นซี
อวิ๋นซีมองเขาเงียบๆ กล่าวว่า “เชิญฝ่าบาทตรัสมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้กล่าวว่า “สิ่งที่ข้าพเจ้าต้องการก็คือที่ดินและประชาชน สิ่งที่ท่านต้องการก็คือใจของประชาชน ทั้งสองอย่างล้วนแต่ต้องแย่งชิงเพื่อให้ได้มา โดยเนื้อแท้แล้วมิได้มีอะไรแตกต่างกัน หากท่านยินดีร่วมมือกับข้าพเจ้า หนทางของท่านก็จะเดินไปได้ง่ายขึ้น”
คำแนะนำนี้ดูเหมือนเ
