ในโลกของคันฉ่องฟ้ากระจ่างไม่มียันต์ ถ้าหากอวิ๋นซีไม่ได้มาที่นี่ บางทีต่อให้ผ่านไปอีกหลายหมื่นปีก็ไม่มีทางที่จะมีวิถียันต์ปรากฏขึ้นมาได้
เขาลืมเรื่องราวในโลกก่อนหน้าไปทั้งหมด ย่อมต้องลืมสิ่งที่เล่าเรียนมาในเรือนอี้เหมาไปด้วย แต่ในระหว่างที่เรียนหนังสือและบำเพ็ญเพียร เขากลับสร้างวิถียันต์ขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง
สิ่งที่เรียกว่าธรรมวิธีสามารถบรรลุได้จากหนทางที่แตกต่างกัน แล้วก็สามารถก่อให้เกิดปรากฏการณ์ต่างๆ ได้มากมาย ความมหัศจรรย์ในนั้นช่างน่าประทับใจยิ่งนัก
หากอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง อวิ๋นซีก็เท่ากับได้ก่อตั้งสำนักขึ้นมาใหม่แล้ว ถึงแม้ไม่อาจบรรลุกลายเป็นเซียนได้ แต่ก็ต้องถูกยกย่องให้กลายเป็นเทพอย่างแน่นอน
แต่แน่นอน อาจเป็นเพราะเขาได้รับผลกระทบจากโลกก่อนหน้าที่อยู่ในส่วนลึกของใจแห่งเต๋าของเขา ถึงได้สามารถสร้างวิถียันต์ขึ้นมาที่นี่ได้ แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังเรียกได้ว่าน่าตกตะลึงเป็นอย่างมาก
เมื่อมองดูบัณฑิตที่จมอยู่ในกองเลือด ฮ่องเต้แคว้นฉินพลันรู้สึกว่าต่อให้ตนเองกลายเป็นเจ้าแห่งใต้หล้า มันก็คล้ายจะไม่มีความหมายอะไรนัก
สำหรับผู้บำเพ็ญพรตแล้ว ความคิดเช่นนี้ถือว่าไม่เหมาะสมเป็นอย่างมาก เขาได้สติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กล่าวเสียงทุ้มต่ำเล็กน้อยว่า “แล้วอย่างไร? สุดท้ายข้าพเจ้าก็ยังมีชีวิตอยู่!”
อวิ๋นซียกกระบี่ที่หักขึ้นมา ชี้ไปที่เขาพลางกล่าว “เดิมพระองค์สมควรตายไปแล้ว”
“หากบอกว่าคนๆ หนึ่งสมควรตา
