าหรือเปล่า”
……
……
แม่ที่เลี้ยงตนเองมาถูกฆ่าตาย
ถูกพวกค้ามนุษย์จับไปเร่ขาย ถูกทุบตีอย่างโหดร้ายนับครั้งไม่ถ้วน
ถูกจับตอนเป็นขันทีเข้ามาอยู่ในวัง ใช้ชีวิตอยู่ในวังอย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าต้องพบเจอความเจ็บปวดมากน้อยเท่าไหร่
เหอจานไม่เคยลืมเรื่องเหล่านั้น ดังนั้นเจียงรุ่ยก็ต้องจำให้ได้
ใช้เวลาไม่นาน เจียงรุ่ยก็นึกว่าเรื่องเหล่านั้นออก สีหน้าพลันปลี่ยนเป็นขาวซีด
คนที่หลงทางอยู่ในโลกปุถุชน ตอนที่เจ็บปวดที่สุดนั้นไม่ใช่ตอนที่ตายลงไปอย่างมิรู้เรื่องราว หากแต่เป็นตอนที่ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงเหล่านั้น
“ที่แท้…เจ้ายังมีชีวิตอยู่…คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเข้ามาในวัง…ที่แท้ เจ้าก็คือเหอกงกง”
เจียงรุ่ยอยากจะอธิบายเรื่องราวในตอนนั้น ริมฝีปากขยับขึ้นมา แต่สุดท้ายกลับพูดอะไรไม่ออก
เหอจานใช้ผ้าเช็ดมือเช็ดเก้าอี้ที่ตนเองเหยียบจนสกปรก จากนั้นนั่งลงไป มองดูเจียงรุ่ยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นพลางกล่าวถามว่า “เจ้าชอบตายแบบไหน?”
…………………………………………………………….
