ตัวกระบี่ที่แหลมคมและอาวุธวิเศษเสียดสีกันไม่หยุด เกิดเป็นประกายไฟออกมาจำนวนนับไม่ถ้วน
ภายในประกายไฟเหล่านั้นคล้ายมองเห็นเงาร่างของคนผู้หนึ่งกระโจนออกมาราวพยัคฆ์ที่ดุร้าย
ไป๋เชียนจวินล้มนั่งลงไปบนพื้น
แผ่นเหล็กหนาๆ แผ่นหนึ่งตกลงมาจากด้านบนตำหนัก กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย เกิดเสียงดังสนั่น กลายเป็นประตูเหล็กที่ไม่สามารถข้ามผ่านไปได้
ยอดฝีมือจากกองทัพฉินสิบกว่าคนมาถึงข้างกายไป๋เชียนจวิน ตั้งโล่เหล็กขึ้นมา แน่นหนากระทั่งลมก็มิอาจลอดผ่าน
แนวป้องกันอันแข็งแกร่งทั้งสองทำให้ไป๋เชียนจวินโล่งใจ สีหน้าเผยให้เห็นถึงความรู้สึกอับอาย
จู่ๆ สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนขึ้นมาอีกครั้ง เพราะมือสังหารที่ควบคุมกระบี่สังหารผู้นั้นได้ไปอยู่ตรงหน้าประตูเหล็ก — ประตูเหล็กหนาสองชุ่น ต่อให้เป็นหน้าไม้ขนาดใหญ่สำหรับใช้โจมตีกำแพงเมืองก็มิอาจแทงทะลุได้ ตามหลักแล้วน่าจะไม่ต้องกังวลอะไร แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเขายังคงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เท้าพลันก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
เสียงตู้มดังสนั่น
คล้ายว่าสายฟ้าที่เดิมควรจะอยู่บนท้องฟ้าพลันระเบิดขึ้นมาในตำหนัก แล้วก็คล้ายค้อนเหล็กสองอันที่หนักหลายหมื่นจินกระแทกเข้าใส่กันตรงๆ
ภายในตำหนักด้านข้างเกิดคลื่นอากาศปั่นป่วน ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
ยอดฝีมือของกองทัพฉินที่ถือโล่เหล็กเหล่านั้นถูกกระแทกจนกระเด็นไปบนพื้น กระอักเลือดสดๆ ออกมา ล้มตายไปกว่าครึ่ง
ไป๋เชียนจวินที
