ล้ว
หลังจากนั้นห้าวัน เซ่อเซ่อที่กินปลาเผา ปลาดิบ ปลาทอดไปสิบกว่าตัวก็อารมณ์ดีขึ้น จากนั้นกลับมาในหุบเขา
นางกำลังเล่าให้หญิงสาวจากสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยฟังว่าปลาย่างของเหอจานนั้นอร่อยแค่ไหน พอเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าก็เห็นใบหน้าของเหอจานพอดี
ใบหน้าที่อยู่ในท้องฟ้านั้นย่อมไม่เหมือนกับใบหน้าที่แท้จริงของเหอจานไปเสียทีเดียว หากแต่มีความสะอาดสะอ้านมากกว่า ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีหนวดเคราแม้แต่เส้นเดียว ดูอ่อนโยนนุ่มนวลกว่ามาก
เขาสวมเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ มองดูนายพลสิบกว่าคนที่อยู่ตรงหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยสายตาที่เย็นยะเยือกและแข็งกร้าว คำพูดที่พูดออกมานั้นยิ่งทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว
“แคว้นฉู่ อย่างมากก็ทนได้อีกห้าปี พวกเจ้าไปเตรียมตัวรับ กองทัพใหญ่ทางตะวันตกและแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ผืนนั้น แล้วก็….ตำแหน่งขุนนาง”
……
……
หนึ่งวันในโลกมนุษย์ เท่ากับหนึ่งปีในดินแดนแห่งความฝัน
เซ่อเซ่อไปเที่ยวเล่นยังเขาอวิ๋นเมิ่งเป็นเวลาห้าวัน มหาบัณฑิตจางที่อยู่ในโลกของคันฉ่องฟ้ากระจ่างได้ตายไปเป็นเวลาห้าปีแล้ว
ตอนนี้ผู้แสวงมรรคาเจ็ดคนที่ยังอยู่ในดินแดนแห่งความฝันอายุสามสิบห้าปีแล้ว ไป๋เจ่าและไป๋เชียนจวินของสำนักจงโจว ซีอี้อวิ๋นของเรือนอี้เหมา เหอจานที่เป็นตัวแทนของวัดกั่วเฉิง จิ๋งจิ่วและจัวหรูซุ่ยแห่งชิงซาน ทุกคนล้วนแต่เป็นศิษย์อัจฉริยะของสำนัก ใหญ่สำนักต่างๆ แต่สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกแปลกใจก็คือยังมีผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนั
