ภายในท้องพระโรง มหาบัณฑิตเฉินและนายพลผู้หนึ่งเคยพูดเย้ยหยันเอาไว้ว่าต่อให้จิ๋งจิ่วสามารถขังขุนนางเหล่านี้เอาไว้ในท้องพระโรงได้มันก็ไม่มีประโยชน์
จิ๋งจิ่วไม่เคยคิดที่จะทำเช่นนั้นมาก่อน หากแต่สังหารพวกเขาทิ้งทั้งหมด
ขุนนางหลายสิบคนนอนจมกองเลือด แต่ตัวเขาเองก็บาดเจ็บเหมือนกัน
นายพลเหล่านั้นพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นมหาบัณฑิตเฉินก็ยังมีการเตรียมตัวมา เขาได้เชิญยอดฝีมือมาสองสามคนให้ปลอมเป็นขุนนางเข้ามาในท้องพระโรง
แสงอาทิตย์ส่องลงมาบนใบหน้าที่ขาวซีด เขามองไปยังท้องฟ้าที่อยู่ด้านนอกวังหลวง คิดถึงเรื่องราวบางเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วและเรื่องราวบางเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอันยาวนานหลังจากนี้
ประวัติศาสตร์มักจะเกิดซ้ำรอยไม่หยุด สิ่งเดียวที่แตกต่างกันก็คือสภาวะของเขาในโลกนี้ค่อนข้างต่ำต้อย
ขันทีน้อยผู้นั้นพาขุนนางที่ยังมีชีวิตรอดเดินเลียบตามมุมท้องพระโรงออกไปด้านนอก ขุนนางเหล่านั้นมองดูพื้นที่มีเลือดเจิ่งนองคิดถึงภาพอันสยดสยองก่อนหน้านี้ ขาของพวกเขาพลันอ่อนระทวยขึ้นมา พวกเขาพยายามฝืนเดินออกมาด้านนอกท้องพระโรง เมื่อมองเห็นฝ่าบาทที่มือถือกระบี่ เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด พวกเขาไหนเลยจะกล้าสบตาตรงๆ ต่างคนต่างพากันคุกเข่าลงไปทันที
“หากยังเดินได้ ก็ไปจัดการให้เรียบร้อย”
เสียงของจิ๋งจิ่วไม่มีอารมณ์ใดๆ
ขุนนางเหล่านั้นไหนเลยจะกล้าเอ้อระเหย ใช้มือยันกายขึ้นมา ก่อนจะรีบเดินออกไปจากวั
