ประตูเจิ้งเหมินคือประตูข้างของพระราชวัง มันมิได้สว่างไสวเหมือนกับชื่อ หากแต่ดูอึมครึมวังเวง ค่อนข้างน่ากลัว
ฮ่องเต้น้อยมองดูอุโมงค์ที่ทอดยาวตรงหน้า ในใจครุ่นคิดถึงข่าวลือที่คนในวังเล่าต่อๆ กันมาก่อนหน้านั้น ใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย
ตามนิสัยของเขาแล้ว ในเวลานี้เขาอยากจะหมุนตัวแล้วหนีกลับไปเป็นรัฐทายาทอยู่ที่เรือนเหอเจียนเหมือนเดิม แต่เมื่อห้าปีก่อน มารดาได้เคยบอกกับเขาเอาไว้ว่าหากเข้าไปยังเมืองหลวง เรื่องอื่นไม่ต้องสนใจ แค่จำเรื่องสองเรื่องเอาไว้ให้ดี — นั่นคือเคารพและกตัญญูต่อฮองเฮา แล้วก็ห้ามทำผิดต่อเหอกงกง
เขาไม่เข้าใจว่าคนผู้นั้นมีอะไรน่ากลัว เหตุใดทั่วทั้งแคว้นจ้าวถึงได้หวาดกลัวเขา แล้วก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าหากตนเองได้เป็นฮ่องเต้ เหตุใดถึงยังต้องสงบเสงี่ยมเมื่ออยู่ต่อหน้าขันทีผู้นี้ด้วย คิดไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เพราะมารดาของเขาได้ใช้วิธีสุดโต่งทำให้เค้า จดจำเรื่องนี้เอาไว้อย่างที่ยากจะลืมได้
เมื่อห้าปีก่อนหลังกล่าวคำพูดประโยคนี้ได้ไม่นาน มารดาของเขาก็ป่วยตาย
ใครๆ ต่างก็รู้ว่านั่นเป็นเพราะนางจำเป็นต้องตาย
ในแคว้นแคว้นหนึ่งมิอาจมีนายสองคนได้ ฮ่องเต้เองก็ไม่สามารถมีมารดาสองคนได้เช่นกัน
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ใบหน้าของเด็กหนุ่มก็ยิ่งขาวซีด เขาสูดหายใจลึกๆ เดินเข้าไปในประตูวัง
เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าขุนนางจึงรู้สึกโล่งใจ
บันทึกประวัติศาสตร์ได้บันทึกเอาไว้ว่าภายในงานราชาภิเษกของฮ่องเต้องค์ให
