ม่ เหอกงกงได้พูดแค่เพียงประโยคเดียว ซึ่งนี่ย่อมมิใช่ความจริง
เพียงแต่คำพูดที่เขาพูดเหล่านั้นไม่มีใครได้ยิน ยกเว้นก็แต่ฮ่องเต้น้อย
แสงสว่างตรงด้านข้างตำหนักเหวินฮว๋าค่อนข้างสลัว ใบหน้าของเหอจานแอบซ่อนอยู่ในเงามืด ฮ่องเต้น้อยยิ่งรู้สึกหวาดวิตก สายตามองออกไปด้านนอกตำหนัก
คนจากเรือนเหอเจียนที่ตามเขาเข้ามาในวังรอคอยอยู่ด้านนอกตำหนัก มิได้ถูกไล่ออกไป แล้วก็ไม่ได้ถูกเปลี่ยนตัว
เรื่องนี้มิได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นเลย นี่กลับแสดงให้เห็นว่าคนที่อยู่ในวังเหล่านี้มีความมั่นใจเป็นอย่างมากว่าสามารถควบคุมตนเองได้
เหอจานกล่าวว่า “ในอดีตฝ่าบาทควรเสด็จเข้ามาในวังเพื่อเรียนรู้การปกครองบ้านเมืองในฐานะรัชทายาท แต่ผลปรากฎว่าถูกคนขัดขวางเอาไว้ ในข่าวลือบอกว่าเป็นกระหม่อม ความจริงแล้วไม่ใช่”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ ฮ่องเต้น้อยเกิดความรู้สึกคิดไปเองบางอย่าง เขาคิดว่าเหอกงกงอยากจะแสดงความจงรักภักดีของตนเองออกมาเพราะหวาดกลัว สีหน้าเขาเลยดูแปลกไปเล็กน้อย
โชคดีที่เหอกงกงกล่าวประโยคต่อไปออกมาอย่างรวดเร็ว จึงทำให้ไม่เกิดเหตุการณ์ที่น่าขันอย่างเช่นฮ่องเต้พระองค์ใหม่ครองบัลลังก็ได้เพียงวันเดียวเพราะเข้าใจผิด
“กระหม่อมมิได้หวาดกลัว แล้วก็มิใช่ว่าไม่เข้าใจ กระหม่อมเพียงอยากจะทูลฝ่าบาทว่า กระหม่อมทราบว่าเมื่อห้าปีก่อน พระองค์ไม่อยากเสด็จเข้ามาในวัง”
เหอจานกล่าว “แต่สุดท้ายวันนี้ก็มาถึง ไม่อยากก็ไม่ได้ อย่างนั้นก็
