ใช้ชีวิตอยู่ในวังให้ดีแล้วกันพ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยและเยือกเย็น แต่คำพูดที่ใช้ในและท่าทีการพูดนั้นกลับทำให้ฮ่องเต้น้อยรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก จากนั้นเกิดความรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
ที่เขาโกรธนั่นเป็นเพราะตนเองไร้ความสามารถ แล้วก็ย่อมต้องทำให้เกิดความรู้สึกหวาดกลัว ริมฝีปากของฮ่องเต้น้อยสั่นขึ้นมาเล็กน้อย เขาคิดอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถพูดออกไปได้
“คนที่เรือนเหอเจียนแอบส่งเข้ามาในวังในช่วงเวลาห้าปีนี้ เช้าตรู่วันนี้ได้ถูกจับจนหมดแล้ว เชื่อว่าในเวลานี้คงจะตายไปหมดแล้ว”
น้ำเสียงของเหอจานยังคงเรียบเฉย เขากล่าวว่า “ต่อไปฝ่าบาทก็ไม่ต้องส่งกังวลว่าจะถูกพวกกบฏที่คิดไม่ซื่อเหล่านั้นมากวนพระทัยอีก”
ใบหน้าของฮ่องเต้น้อยเปลี่ยนเป็นขาวซีด
เรือนเหอเจียนเตรียมการมามากมาย ในระยะเวลาห้าปีไม่รู้ว่าแอบส่งเงินทองและนักรบ อีกทั้งที่ปรึกษาเข้ามาในวังเท่าไร ทั้งหมดก็เพื่อให้เขานั่งอยู่บนบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง
ใครจะไปคิดถึงว่าเรื่องเหล่านี้จะอยู่ในการควบคุมของหน่วยสืบสวนและจับกุมมาโดยตลอด ใช้เวลาแค่เพียงคืนเดียวก็กวาดล้างได้จนหมด
“คนที่ข้าพาเข้าวังเหล่านั้น…ก็ต้องถูกฆ่าทั้งหมดด้วยหรือ?”
ฮ่องเต้น้อยไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีก เขาจ้องมองดวงตาของเหอจาน กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “กงกง ท่านไม่คิดไว้หน้าราชวงศ์แม้แต่น้อยเลยหรือ!”
เหอจานกล่าว “ย่อมมิได้เป็นเช่นนั้นพะยะค่ะ นับต
