ั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พระองค์คือพระโอรสของฮ่องเต้พระองค์ก่อน เป็นราชาแคว้นจ้าว กระหม่อมจะให้ความเคารพพระองค์อย่างเต็มที่พ่ะย่ะค่ะ”
ลำดับการบรรยายนั่นคือเรื่องที่สำคัญอย่างมาก
—-เจ้าต้องจำเอาไว้ว่าเจ้าเป็นลูกชายของฮ่องเต้องค์ก่อน มิได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเรือนเหอเจียนอีก
หากจำจุดนี้ไม่ได้ เช่นนั้นก็จะมีคนอีกมากต้องตาย กระทั่งตัวเจ้าเองก็อาจไม่ใช่ฮ่องเต้องค์ใหม่ของแคว้นจ้าว
ฮ่องเต้น้อยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ กล่าวถามด้วยสีหน้าพ่ายแพ้และเย้ยหยัน “เช่นนั้นหลังจากนี้ข้าควรเรียกกงกงว่าอย่างไรล่ะ?”
เหอจานกล่าวว่า “เวลาที่อยู่กันสองคน กระหม่อมอนุญาตให้พระองค์เรียกกระหม่อมว่าลุงได้พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เดินออกไปจากตำหนักเหวินฮว๋า
เมื่อมองดูแผ่นหลังที่มืดสลัวนั้น บนใบหน้าของฮ่องเต้น้อยก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความรู้สึกเหลวไหล สุดท้ายก็กลายเป็นความหวาดกลัวอีกครั้ง
……
……
ตำหนักหยวนกงคือตำหนักที่พักของฮองเฮา
วันนี้ฮองเฮาได้กลายเป็นไทเฮา แต่ยังคงพักอาศัยอยู่ที่นี่
ไทเฮาและฮ่องเต้พระองค์ก่อนรักใคร่กันเป็นอย่างดี พระญาติของไทเฮาได้รับการอุ้มชูมาเป็นเวลาห้าปี เช่นนั้นความสัมพันธ์กับเหอกงกงย่อมไม่ค่อยดี
เหอจานเดินเข้าไปในตำหนัก สีหน้าค่อนข้างเหนื่อยล้า เมื่อเห็นสภาพเขาเป็นแบบนี้ ความรู้สึกโศกเศร้าที่อยู่ภายในใจไทเฮาจึงลดน้อยลงไปเบ้าง นางยิ้มเยาะอย่างเงียบๆ
“กระหม่อมคุยกับฝ่าบาทเสร็จ
