เรียบร้อยแล้ว คุยพอได้”
เหอจานกล่าวว่า “ก็เหมือนกับที่พวกเราได้ตกลงเอาไว้ก่อนหน้านี้ พระองค์คอยดูแลอยู่เบื้องหลัง กระหม่อมก็จะไม่ออกหน้า”
“ไม่ออกหน้าหรือว่าไม่สะดวกที่จะออกหน้า ในใจเจ้ารู้ดี”
ไทเฮากล่าวว่า “ขันทีไม่มีทางยืนอยู่ในที่สว่างได้ ข้าไม่เข้าใจว่าเราจะยังดึงดันไปทำไม เปิ่นกง[1]สั่งเพียงคำเดียวก็มอบความตายให้แก่เจ้าได้แล้ว”
“ไทเฮาควรเรียกตัวเองว่าไอเจีย[2]”
เหอจานกล่าวโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนว่า “บนโลกไม่มีคนอย่างมั่วกงอยู่อีก ราชสำนักอยู่ในมือกระหม่อม ใต้หล้าไม่มีใครสามารถประทานความตายให้กระหม่อมได้ มาตรว่าทำได้ พระองค์ก็ไม่ควรทำเช่นนั้น”
ไทเฮา เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย กล่าวอย่างหยิ่งทะนงว่า “หากไม่มีไอเจีย ไม่ว่าเรื่องอะไรเจ้าก็ทำไม่สำเร็จ”
เหอจานกล่าวว่า “เช่นเดียวกัน อาศัยเพียงพี่ชายปัญญาอ่อนสองสามคนในตระกูลของพระองค์ ไม่เกินสิบปี ราชสำนักจะต้องเปลี่ยนมืออย่างแน่นอน พระองค์จะถูกจับไปขังไว้ในตำหนักเย็น ตระกูลของพระองค์ถูกสังหารจนสิ้น”
ต้นเกาลัดต้นนั้นยังคงอยู่ในวัง ยังคงเป็นความสัมพันธ์แบบต่างฝ่ายต่างใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันอยู่
ไทเฮานิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “เรื่องราวในครั้งนี้ ไม่มีทางจบลงง่ายๆ อย่างแน่นอน”
ไม่ว่าใครต่างก็เข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างประตูเจิ้งเหมินและประตูซีฮว๋า แล้วก็ยิ่งเข้าใจถึงความสัมพันธ์ของฮ่องเต้น้อย และเหอกงกง ขุนนางที่กล้าแสดงตนออกมารับใช้และถนัดในก
