บสวนและจับกุมล้วนแต่กำลังคาดเดาว่าโจรสลัดเลื่องชื่อผู้นี้จะเป็นมือสังหารที่เหอกงกงเลี้ยงเอาไว้หรือเปล่า ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดเหอกงกงถึงให้ความสำคัญกับของที่อยู่บนเรือสินค้าขนาดนี้ กลับไม่มีใครเข้าใจ
เจ้าหน้าที่คนที่สามเริ่มรายงาน “ผู้ตรวจการเฉินยังคงไม่ยอมรับขอรับ”
“อย่างนั้นก็สอบสวนต่อไป สอบสวนให้ดี ตั้งใจสอบสวน อย่าให้เขาตาย แล้วก็อย่าให้เขาได้อยู่สบายนัก”
เหอจานคิดถึงใต้เท้าผู้ตรวจการที่มีความแน่วแน่เด็ดเดี่ยวผู้นั้น บนใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยัน แต่กลับไม่รู้ว่ายิ้มให้ใคร
“ว่าไปแล้ว หากในราชสำนักมีแต่เจ้าหน้าที่ที่เป็นเด็กกำพร้าหรือแม่หม้ายที่ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีภรรยา ไม่มีลูก แล้วพวกเราจะทำงานแทนฝ่าบาทได้อย่างไร?”
เจ้าหน้าที่คนนั้นปลุกความกล้าขึ้นมา กล่าวขอคำชี้แนะว่า “หากเขายอมมอบซีฮว๋าย แล้วเราจะสอบสวนอย่างไรขอรับ?”
ซีฮว่ายคือสถานที่ที่มีทิวทัศน์งดงามแห่งหนึ่งในเรือนเหอเจียน
เหอจานเหลือบตามองดูเจ้าหน้าที่ผู้นั้น พลางกล่าวว่า “ทางเหอเจียนให้อะไรแก่เจ้า?”
เจ้าหน้าที่ผู้นั้นยิ้มเจื่อนกล่าวว่า “หากข้าได้รับอะไรมา ไหนเลยจะกล้าถามคำถามนี้ขอรับ เพียงแต่ว่า…ที่นั่นมันคือเรือนอ๋องนะขอรับ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของเหล่าเจ้าหน้าที่ภายในหน่วยสืบสวนและจับกุมพลันเปลี่ยนเล็กน้อย พวกเขาต่างรู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้จัดการได้ลำบาก
หากเป็นเรือนอ๋องธรรมดา หน่วยสืบสวนและจับกุมบอกตรวจก็
