คำถามนี้ยากจะตอบได้
ไม่ว่าจะตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ก็ล้วนแต่ฟังดูไม่ดี ดังนั้นจิ๋งจิ่วจึงไม่ได้สนใจชิงเหนี่ยว
ดวงตาของชิงเหนี่ยวกรอกไปมา ก่อนกล่าวถามอีกว่า “ต่อให้เจ้าไล่เจ้าซื่อบื้อนั่นออกไปจากดินแดนแห่งความฝัน เขาก็ยังไปบอกคนอื่นได้ อย่างเช่นนักพรตไป๋”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ขอเพียงผู้แสวงมรรคาที่อยู่ในดินแดนแห่งความฝันไม่รู้ความคิดของข้าก็พอ”
ชิงเหนี่ยวกล่าวว่า “แต่ข้าเอาความคิดของเจ้าไปบอกพวกเขาได้”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าไม่มีทางทำแบบนั้น”
ชิงเหนี่ยวค่อนข้างเศร้าใจ กล่าวว่า “ทำไมเจ้าถึงเดาความคิดของข้าออก?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เพราะข้ารู้ว่าเจ้าอยากได้อะไร”
ชิงเหนี่ยวนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ กล่าวถามว่า “เรื่องนั้นข้าไม่มีทางช่วยเจ้าได้”
ตอนที่เล่นหมากล้อมอยู่ใต้ศาลา นางเคยกล่าวเอาไว้ประโยคหนึ่ง — นางเป็นดวงจิตของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง แต่มิใช่กฎเกณฑ์
จิ๋งจิ่วเข้าใจความหมายของนาง จึงกล่าวว่า “ข้าจะจัดการเอง”
ชิงเหนี่ยวกล่าวว่า “เห็นๆ อยู่ว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เหตุใดเจ้าถึงได้มั่นใจถึงเพียงนี้?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อาจเป็นเพราะข้ามีประสบการณ์ในด้านนี้ค่อนข้างเยอะกระมัง”
ชิงเหนี่ยวกล่าว “หลังจากนี้ข้าควรทำอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเคยบอกแล้ว คนที่รู้ความลับสวรรค์มีมากขึ้นเรื่อยๆ เจ้าไปดูพวกเขาหน่อยก็แล้วกัน”
……
……
ราชวังที่ถูกหิมะปกคลุม โลหิต ซากศพ
เมื่อเห็นภาพที่อยู่บนท้องฟ้า เหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่อย
