อน
เพื่อทำให้ชาวบ้านสงบลง ราชสำนักต้องทำอะไรบางอย่าง ฝ่าบาทยิ่งต้องทำอะไรบางอย่าง
“ขับออกจากราชบัลลังก์หรือเนรเทศออกจากเมืองก็ได้”
จิ๋งจิ่วรวบผมสีดำเอาไว้ด้านหลังแล้วใช้ผ้ามัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย จากนั้นกล่าวว่า “แต่อย่าได้พยายามฆ่าข้า”
มหาบัณฑิตย่อมไม่มีทางปลดเขาออกจากราชบัลลังก์ ถึงแม้เขาจะมองออกแต่แรกแล้วว่าฝ่าบาทนั้นมิได้อยากเป็นฮ่องเต้เลย
ถ้าตำแหน่งฮ่องเต้ว่างลง พวกอ๋องที่ไร้ประโยชน์เหล่านั้นจะต้องโผล่หัวออกมาอย่างแน่นอน แล้วก็ยิ่งไม่รู้ว่าจิ้งอ๋องที่อยู่ไกลถึงชางโจวจะทำอะไร
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงเขียนหนังสือกล่าวโทษตัวเอง จากนั้นขังตัวเองในตำหนักเย็นแล้วกันพ่ะย่ะค่ะ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ได้”
มหาบัณฑิตลอบถอนใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปนอกตำหนัก
ธรณีประตูที่อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นคล้ายลุกเป็นไฟ
ตอนที่ก้าวข้ามธรณีประตูไป มหาบัณฑิตพลันคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา เขาหมุนตัวมามองจิ๋งจิ่ว พลางกล่าวด้วยสายตาที่เป็นประกายว่า “ฝ่าบาท พระองค์ทรงอยากจะมีพระโอรสหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
คำตอบของจิ๋งจิ่วนั้นชัดเจนและเรียบง่าย
“ไม่อยาก”
……
……
ท้องฟ้ายามเย็นค่อยๆ สลัวลง ความมืดเริ่มมาเยือน น้ำเลือดที่ปะปนกับหิมะที่อยู่ด้านนอกตำหนักถูกชะล้างจนสะอาด ไม่เหลือกลิ่นคาวเลือดแม้แต่นิดเดียว กระทั่งประตูวังก็ถูกซ่อมแซมจนเรียบร้อย
พึบพับๆ นกชิงเหนี่ยวกระพือปีกบินมาเกาะบนหน้าต่าง สบตาม
