องจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วกล่าว “ขอบคุณ”
น้อยครั้งนักที่เขาจะกล่าวขอบคุณคนอื่น เพราะเขาไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นช่วยเหลือ
วันนี้มั่วกงเข้ามาในวัง นกชิงเหนี่ยวก็บินออกไปจากกระดานหมากล้อม ไปยืนอยู่บนมุมชายหลังคาที่อยู่สูงขึ้นไป ใช้สายตาเลือกมุมฉายภาพได้อย่างชาญฉลาด ผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงรู้เพียงแค่ว่ามั่วกงตายแล้ว แต่ว่ามองไม่เห็นจิ๋งจิ่วลงมือ ส่วนถงเหยียนที่นั่งอยู่บนรถเข็นในตอนนั้นก็หันหลังให้กับศาลา เขาก็มองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเช่นกัน
บนโลกไม่มีความรักและความเกลียดชังที่ไม่มีสาเหตุ ความช่วยเหลือใดๆ ล้วนแต่ต้องมีสิ่งตอบแทน เพียงแต่บางครั้งการตอบแทนที่ว่าก็คือความพึงพอใจทางด้านจิตใจของตัวเอง
นกชิงเหนี่ยวมิได้อยู่ในประเภทนี้ มันกล่าวว่า “ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยทำให้ข้าเข้าใจปัญหาหนึ่งได้”
จิ๋งจิ่วว่า “ว่ามา”
นกชิงเหนี่ยวกล่าว “มั่วกงมองเห็นความจริงได้อย่างไร?”
ตอนนั้นมั่วกงยืนอยู่ในพื้นหิมะ มองดูมันที่อยู่บนท้องฟ้า แล้วก็เห็นความจริง
ดังนั้นจึงมีสายฟ้าผ่าลงมา ทัณฑ์สวรรค์เกิดขึ้น
นกชิงเหนี่ยวไม่ได้หวาดกลัวเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นมันไม่มีทางที่จะทิ้งรอยเท้าเอาไว้บนพื้นหิมะ ช่วยให้มั่วกงมองเห็นความจริงได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ความจริงถึงจะสามารถมองเห็นความจริง และเรื่องแบบนี้ก็จะเกิดขึ้นในดินแดนแห่งความฝันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ”
ชิงเหนี่ยวกล่าวว่า “เพราะเหตุใด?”
จิ๋งจิ่วม
