จิ๋งจิ่ว
พายุหิมะพลันหายไป สายฟ้าไม่ได้ผ่าลงมาอีก
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ หยิบเอาหมากเม็ดหนึ่งวางลงไปบนกระดาน กล่าวว่า “ข้าชนะแล้ว”
พระราชวังที่ปกคลุมด้วยหิมะเงียบสงัดไร้ซุ่มเสียง
ด้านนอกหุบเขาหุยอินเองก็เช่นกัน
ถงเหยียนมองเขาอย่างเงียบๆ ไม่ได้เห็นความรู้สึกยินดีใดๆ อยู่ในดวงตาเขา มีเพียงความเหนื่อยล้าและความรู้สึกเสียใจ
น้อยครั้งนักที่จิ๋งจิ่วจะมีอารมณ์เช่นนี้
เขาเหนื่อยล้าเพราะเรื่องอะไร?
แล้วเขานึกเสียใจเพื่อใคร?
รองเท้าเหยียบลงไปในหิมะที่กองสูง ส่งเสียงดังสวบๆ
มั่วกงเดินเข้ามาในประตูวัง
ถงเหยียนนั่งอยู่บนรถเข็น นิ่งเงียบไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
จิ๋งจิ่วมองดูกระดานหมากล้อมพลางกล่าวประโยคหนึ่งว่า
ใครๆ ต่างก็รู้ว่าประโยคนี้เขาพูดให้มั่วกงฟัง
“ประเดี๋ยวในตอนที่เจ้ามองกลับไป หวังว่าเจ้าจะไม่นึกเสียใจกับการตัดสินใจในตอนนี้”
………………………………………………………
