มั่วกงคือคนที่มีสภาวะสูงที่สุดในโลกนี้
ความจริงนี้ชัดแจ้งเหมือนอย่างตัวเขาที่สวมชุดสีดำ ยืนอยู่ในพระราชวังที่เต็มไปด้วยหิมะสีขาว เพียงแค่เหลือบมองก็สามารถมองเห็นได้
ตามหลักแล้วเขาไม่ควรจะยืนอยู่ที่นี่ แต่เขายืนอยู่ที่นี่ ไม่มีผู้ใดกล้าไถ่ถาม
บนพื้นหิมะมีรอยกรงเล็บ นั่นคือร่องรอยที่นกชิงเหนี่ยวตัวนั้นบินผ่านไปในท้องฟ้า
มั่วกงไม่ได้มองท้องฟ้าอีก หากแต่มองรอยกรงเล็บเหล่านั้น คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
ภายในห้องทำงานที่อยู่ด้านนอกกำแพงวัง มหาบัณฑิตจางมองดูน้ำชาที่ค่อยๆ เย็นลง กำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่างอยู่เช่นกัน
ขุนนางคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าตึงเครียด
หัวหน้าทหารหลวงผลักประตูเดินเข้ามาพร้อมกับเศษหิมะที่ติดตามร่างกาย กล่าวด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งว่า “คนจากชางโจวถูกจับตาเอาไว้หมดแล้วขอรับ เพียงแต่กังวลว่าทหารเหล่านั้นจะแอบเข้าไปในวังเสียก่อนหรือเปล่า แล้วก็เหล่าชาวบ้านกับบัณฑิตที่มารวมตัวอยู่นอกวังเหล่านั้น หากไม่รีบสลายตัวพวกเขาไป เกรงว่าจะถูกคนหลอกใช้งานได้ขอรับ”
มหาบัณฑิตใช้นิ้วมือผลักถ้วยชาออกห่างจากขอบโต๊ะเบาๆ พลางกล่าวว่า “หากในวังของฝ่าบาทมีความเคลื่อนไหว ทหารหลวงก็ลงมือเลยแล้วกัน”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ขุนนางผู้นั้นพลันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาคุกเข่าลงไปตรงหน้ามหาบัณฑิตพลางกล่าวอย่างร้อนใจ “ใต้เท้า ไม่ได้นะขอรับ!”
มหาบัณฑิตมองดูคนผู้นั้น มิได้กล่าวกระไร
ขุนนางคนนั้นกล่าวเสียง
