อนสนิทของมหาบัณฑิตจาง วันนี้เขามายังเมืองหลวงของแคว้นฉู่ มิใช่เพื่อสังหารฮ่องเต้ หากแต่เพื่อความสงบสุขของใต้หล้า
แต่ก็เหมือนกับที่มหาบัณฑิตจางคิดเอาไว้ ในเมื่อถงเหยียนสามารถกล่อมให้เขามายังเมืองหลวงได้ เช่นนั้นก็จะต้องมีวิธีพูดกล่อมให้เขาลงมือสังหารจิ๋งจิ่วอย่างแน่นอน
เพียงแต่ในเวลานี้ถงเหยียนลังเล
หากมั่วกงเลือกที่จะทำลายทัณฑ์สวรรค์ เขาจะต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน ซึ่งนั่นจะส่งผลกระทบต่อแผนการเขาอย่างร้ายแรง
ไม่ว่าจะยืนอยู่ในมุมของมั่วกงหรือว่าในมุมของเขา ก็คล้ายว่าเขาควรจะหาวิธีทำให้มั่วกงไม่ไปเผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์
ปัญหาอยู่ที่ว่าถงเหยียนเป็นผู้บำเพ็ญพรตคนหนึ่ง เขาเข้าใจดีถึงความรู้สึกที่มองเห็นมหามรรคาอยู่ตรงหน้า สิ่งที่เรียกว่ารู้แจ้งตอนเช้า สิ้นชีวิตตอนเย็นก็ไม่เสียดายนั้นก็หมายความเช่นนี้ เขาไม่อยากให้มั่วกงต้องพลาดโอกาสนี้ไปเพราะตนเอง
“เจ้าจะเลือกอย่างไร?”
ถงเหยียนพลันมองไปทางจิ๋งจิ่วพลางถาม คำถามนี้ย่อมมิได้หมายถึงการเดินหมากตาต่อไป หากแต่หมายถึงการเลือกของมั่วกง
จิ๋งจิ่วมองเขา มิได้กล่าวกระไร
สำหรับเขาแล้วนี่มิใช่เรื่องที่ต้องเลือกเลย เดิมชีวิตก็ควรจะมุ่งหน้าไปทางนั้นอยู่แล้ว
ลมพายุยิ่งแรงขึ้นทุกขณะ ภาพในพระราชวังยิ่งเลือนลางขึ้นทุกขณะ
เวลาไหลไปอย่างเชื่องช้า
มั่วกงยืนอยู่ในพื้นหิมะ ยังคงไม่เคลื่อนไหว
จิ๋งจิ่วขยับแล้ว
เขาหยิบเอาหมากสีดำเม็ดหนึ่งวางลงไปบนกระดานหมอกล้อม
เปรี้
