ยง!
สายฟ้าขนาดใหญ่สายหนึ่งพลันผ่าลงมาจากบนท้องฟ้า ทะลุผ่านเกล็ดหิมะจำนวนนับไม่ถ้วนลงมาในวัง!
ด้านนอกวังมีเสียงอุทานตกใจจำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้นมา ผู้คนแตกตื่น
ร่างกายถงเหยียนแข็งเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือว่าอะไร
จิ๋งจิ่วกล่าว “ไปดูหน่อย”
หลิ่วสือซุ่ยมองถงเหยียน ก่อนจะถือร่มเดินออกไปจากประตูวัง มาถึงในลานของวังหลวง
คำสั่งปิดวังได้ถ่ายทอดลงมาแล้ว ถึงแม้จะมีสายฟ้าฟาดลงมา แต่ด้านนอกวังก็ได้ตกอยู่ในความวุ่นวายเป็นอย่างมาก ยังคงไม่มีใครเข้ามาในวัง
พื้นหิมะที่เหมือนพรมสีขาวมีรอยแตกปรากฏขึ้นมารอยหนึ่ง คล้ายว่าถูกไฟเผาจนแตกอย่างไรอย่างนั้น รอบด้านมีรอยแตกร้าวจำนวนนับไม่ถ้วน
ขอบเสื้อผ้าของมั่วกงมีรอยไหม้ มองดูท้องฟ้าอย่างเงียบๆ ในดวงตาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความปรารถนาที่จะต่อสู้ มือขวาวางลงบนกระบี่
หลิ่วสือซุ่ยมองเขาอย่างเงียบๆ รอเขาทำการตัดสินใจสุดท้ายออกมา
……
……
ปีกแหวกหิมะ ชิงเหนี่ยวบินมา ร่อนลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา
มันไม่ได้ไปดูมั่วกงที่อยู่ในพื้นหิมะ ดังนั้นผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ด้านนอกหุบเขาหุยอินจึงไม่เห็นภาพสายฟ้าที่ฟาดลงมาสายนั้น
มันเองก็ไม่ได้มองไปยังตัวหมากที่อยู่บนกระดานเหล่านั้น หากแต่มองไปทางจิ๋งจิ่ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกสงสัยและสับสน
……………………………………………………………..
