ตกจะไม่ได้มีเขาแค่เพียงคนเดียว เมื่อหญิงสาวและนักท่องเที่ยวที่อยู่บนเรือเหล่านั้นมองเห็นรถเข็นที่อยู่ริมทะเลสาบ จากนั้นมองเห็นทหารยืนคุ้มกันอยู่รอบๆ พวกเขาก็คาดเดาสถานะของคนที่อยู่บนรถเข็นได้ จึงส่งเสียงอุทานตกใจขึ้นมาพลางคารวะ
หญิงสาวเหล่านั้นโบกแขนเสื้อไม่หยุด ด้วยหวังจะให้รัฐทายาทพลันเกิดอารมณ์ชั่ววูบแล้วขึ้นมาหาบนเรือ
ทันใดนั้นพลันมีนกพิราบตัวหนึ่งที่ไม่หวาดกลัวต่อความหนาวเย็นบินมายังริมทะเลสาบ จากนั้นเกาะลงบนเก้าอี้แล้วถูกมือข้างหนึ่งจับออกไป
ถงเหยียนมองดูคนที่อยู่บนเรือเหล่านั้น ยิ้มทักทายเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “รัชทายาทฉินกล่าวอะไรกับหว่านซูกันแน่?”
ลูกน้องแกะจดหมายที่นกพิราบนำมาด้วยออกมา สีหน้าคร่ำเคร่งเล็กน้อย กล่าวว่า “ท่านเซี่ยง…ตายแล้วขอรับ”
สายตาถงเหยียนเปลี่ยนเล็กน้อย แต่บนใบหน้ากลับยังมีรอยยิ้มอยู่ เขากล่าวว่า “รัชทายาทฉินเป็นคนลงมือ?”
ลูกน้องคนนั้นกล่าวว่า “ไม่ขอรับ น่าจะเป็นคนชุดดำผู้นั้น”
ถงเหยียนโล่งใจเล็กน้อย กล่าวว่า “ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ…ดูเหมือนเป้าหมายต่อไปของเขาน่าจะเป็นข้า”
ในอดีตผู้แสวงมรรคาที่เขาหาเจอเป็นคนแรกก็คือเซี่ยงหว่านซูที่เป็นศิษย์น้องของตัวเอง
เซี่ยงหว่านซูแอบซ่อนตัวเอาไว้อย่างดีมาโดยตลอด คอยรับผิดชอบเรื่องการส่งจดหมายระหว่างเขา ไป๋โจ้วและองค์หญิง ไม่ว่าจะเป็นเรือนจิ้งอ๋องหรือว่าหน่วยข่าวกรองของเขาก็ล้วนแต่ไม่ทราบถึงการมีอยู่ของเซี่ยงหว่านซู แต่คนชุ
