ึ้นมา
เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ในสายตาเขาสับสนเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ได้สติขึ้นมา เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เขาอยู่ในดินแดนแห่งความฝันของคันฉ่องฟ้ากระจ่างเป็นเวลาสิบห้าปี เมื่อลืมตาขึ้นมาถึงได้พบว่าที่แท้ในโลกแห่งความจริงเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่กี่วัน
ผู้บำเพ็ญพรตผู้นั้นมองไปยังคันฉ่องฟ้ากระจ่างที่อยู่ตรงหน้า พบว่าแตกต่างไปจากตอนที่เข้าไป
สายลมที่เย็นสบายเป็นเหมือนมือที่ไร้รูปร่างข้างหนึ่ง ค่อยๆ หมุนคันฉ่องฟ้ากระจ่างอย่างช้าๆ
แสงอาทิตย์จากโพรงด้านบนส่องสว่างพื้นด้านล่าง เปลี่ยนแปลงไม่หยุด คนตัวเล็กๆ ที่เหมือนเม็ดงาที่อยู่ด้านบนเหล่านั้นคล้ายจะขยับเข้ามา
สายตาของผู้บำเพ็ญพรตผู้นั้นเคลื่อนไปบนคันฉ่องฟ้ากระจ่าง ในสัญชาตญาณคิดอยากจะหาตำแหน่งของแคว้นฉี ด้วยคิดอยากจะดูคนที่ตัวเองรู้จักเหล่านั้น
ทันใดนั้นเขาพลันได้สติขึ้นมาว่าเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง แต่ว่า….หากเวลาสิบห้าปีนั้นเป็นเพียงแค่ความฝัน เหตุใดเขากลับจดจำได้ชัดเจนถึงเพียงนี้?
เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ความรู้สึกเช่นนี้ซับซ้อนเป็นยิ่งนัก ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ หากให้คนธรรมดามาเผชิญกับความรู้สึกเช่นนี้ เกรงว่าคงจะกลายเป็นบ้า หรือไม่ก็จมดิ่งอยู่ในนั้นจนยากจะหลุดพ้นออกมาได้
ผู้บำเพ็ญพรตรับมือได้ค่อนข้างดีกว่าคนธรรมดา แต่ก็ยังยากที่จะได้สติกลับคืนมาทั้งหมดในระยะเวลาสั้นๆ
แต่การตระหนักรู้ที่เกิดขึ้นจากกระบวนการนี้ หากสาม
