รัชทายาทตกลงมา กลิ้งมาถึงข้างสระน้ำ
จากนั้นเขามองเห็นขันทีน้อยผู้หนึ่ง ริมฝีปากเต็มไปด้วยคราบมัน กำลังมองดูตนเองด้วยสีหน้าตกใจงุนงง
รัชทายาทโมโหเล็กน้อย ในใจคิดว่าหากมิเป็นเพราะได้กลิ่นควันและตกใจที่เห็นแสงจากเปลวไฟ ตนเองจะทำกิ่งไม้หักและตกลงมาในสภาพที่กระเซอะกระเซิงเช่นนี้ได้อย่างไร ในขณะที่เขาเตรียมกำลังสั่งสอนขันทีน้อยผู้นี้ ขันทีน้อยผู้นี้กลับพุ่งเข้ามาเอามือปิดปากเขาไว้ พลางส่งเสียงชู่ๆ เพื่อบอกให้เงียบ ในสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอร้องวิงวอน
รัชทายาทมองดูท่าทางที่น่าสงสารของขันทีน้อย รู้สึกใจอ่อนลงเล็กน้อย
ขันน้อยค่อยๆ คลายมือออก พลางกล่าวเอาใจว่า “อย่าตะโกน อย่าตะโกน เดี๋ยวข้าแบ่งปลาให้เจ้ากินแล้วกัน”
รัชทายาทมองดูปลาย่างที่ถูกกิ่งไม้แทงทะลุในมือเขา พลางกล่าวถามอย่างตกตะลึงเล็กน้อยว่า “ปลานี่มาจากไหน?”
ขันทีน้อยตอบออกมาว่า “ปลาก็ต้องมาจากในสระสิ จะให้มันจะมาจากบนต้นไม้หรือยังไง?”
รัชทายาทยิ่งรู้สึกโกรธ ในใจครุ่นคิดว่านี่เป็นขันทีน้อยจากตำหนักไหน ปากคอถึงได้เราะร้ายเช่นนี้
ขันทีน้อยฉีกเนื้อปลาออกมาชิ้นหนึ่งส่งให้เขา พลางกล่าวว่า “ที่ข้าให้เจ้ากิน มิใช่เพราะจะปิดปากเจ้าหรอกนะ แต่เห็นเจ้าผอมแบบนี้ หน้าซีดแบบนี้ จุ๊ๆ ช่างน่าสงสารเสียจริง…. เป็นขันทีจากตำหนักไหนล่ะ? ดูสิแก้มตอบจนยุบเข้าไป ปากแหลมออกมาหมดแล้ว”
รัชทายาทงุนงง รับเอาเนื้อปลามาแล้วส่งเข้าไปในปาก จากนั้นตกตะลึงพลางกล่า
