้งอ๋องครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาคิดจะทำอะไร
หลังจากนั้นก็มีข่าวที่น่าตกตะลึงอย่างมากถูกส่งมา
มหาราชครูตายแล้ว
ภายในเมืองหลวงเกิดความวุ่นวาย ฝ่ายตรวจการเริ่มโจมตีกันเอง มหาบัณฑิตนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ขุนนางจำนวนนับไม่ถ้วนถูกปลดออกจากตำแหน่ง บางคนถูกจับไปขังคุก
หลังพายุความวุ่นวายพัดผ่านไป ท้องฟ้าก็สดใสขึ้น เมื่อคนทั้งโลกมองมา พวกเขาก็พบว่าขุนนางส่วนใหญ่ที่ยังยืนอยู่ในราชสำนักล้วนแต่เป็นคนของมหาบัณฑิต
รัฐทายาทของอ๋องจิ้งคิ้วขมวด รู้สึกว่าเรื่องราวนับวันจะยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ
คิดจะใช้เสือมาไล่หมาป่าอย่างนั้นหรือ? แต่ถ้าเสือมีโอกาสได้พักหายใจ จากนั้นแว้งมากินเจ้าจะทำอย่างไร?
มหาบัณฑิตเป็นผู้สำเร็จราชการแทน หรือเจ้าไม่คิดอยากจะได้ตำแหน่งฮ่องเต้นี้แล้วจริงๆ? การที่ไม่อยากได้ลาภยศนั้นมิใช่ปัญหา นิสัยเกียจคร้านเช่นนี้มันก็คล้ายกับนิสัยของเจ้าอย่างมาก แต่ถ้าหากไม่มีราชสำนัก ไม่มีสถานะฮ่องเต้คอยคุ้มครอง เจ้าจะอยู่รอดในโลกที่กำลังจะวุ่นวายขึ้นมาแห่งนี้ได้อย่างไร?
ที่นี่เจ้ามิใช่จิ๋งจิ่ว
หรือเจ้าจะบอกว่าความคิดของเจ้าไม่เหมือนกับข้า?
อย่างนั้นเจ้าคิดจะทำอะไร?
รัฐทายาทครุ่นคิดคำถามนี้อย่างหนัก จนกระทั่งหว่างคิ้วรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา
เขาหยิบแท่งไม้ไผ่ขึ้นมาเปิดผ้าม่านออก ทำให้อากาศที่สดชื่นไหลเข้ามาในห้อง ถึงได้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
สายลมอ่อนๆ โชยกระทบใบหน้า ทำให้เขารู้สึกถ
