องดูพื้นดิน พอจะเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้
จากนั้นเขามองออกไปไกลขึ้น รับรู้ได้ถึงเสียงกระดิ่งแผ่วเบาที่คล้ายมีคล้ายไม่มี ใจสงบขึ้นมาเล็กน้อย
หากมีคนมาเห็นทารกที่เกิดขึ้นมาเพียงสามวันก็สามารถลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง อีกทั้งยังเดินได้หลายก้าว พวกเขาคงจะต้องตกใจอย่างมากแน่
เขานอนลงไปอีกครั้ง หลับตาลง แล้วเริ่มทำสมาธิบำเพ็ญเพียร
พลังวิญญาณของฟ้าดินที่นี่เบาบาง สำหรับผู้บำเพ็ญพรตธรรมดาแล้ว การบำเพ็ญเพียรที่นี่ปีหนึ่งอาจจะไม่เท่าวันหนึ่งในโลกก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ
แต่เขาเคยมีประสบการณ์ทำนองนี้มาแล้วในตอนที่ถูกขังอยู่ในที่ราบหิมะ เขาเชื่อว่าตนเองจะก้าวหน้าได้เร็วกว่าคนอื่น
ยังคงเป็นประโยคนั้น ขอเพียงมีชีวิตอยู่มานานมากพอ ต่อให้ไม่ค่อยได้ลงมาจากเขา ก็ยังเข้าใจอะไรมากกว่าผู้อื่น
……
……
เวลาผ่านไปอย่างเรียบง่าย
ทุกวันจิ๋งจิ่วล้วนแต่บำเพ็ญเพียร แต่สำหรับเหล่านางกำนัลและขันทีแล้ว นั่นคือการนอนหลับ
แน่นอนว่าต้องมีคนรู้สึกเป็นห่วง ทุกวันองค์ชายนอนหลับนานขนาดนี้ หรือพระองค์จะทรงป่วยเป็นอะไรหรือเปล่า แต่หมอหลวงมาตรวจสองสามครั้งก็มิได้พบความผิดปกติใดๆ
สำหรับจิ๋งจิ่วแล้ว การถูกแม่นมป้อนนมและการขับถ่ายนั้นมิใช่ปัญหาอะไร ขอเพียงตัดขาดการรับรู้ทั้งหก ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ทำได้โดยมิได้รู้สึกอะไร
ปัญหาอยู่ที่ว่าใบหน้าในชาตินี้ของเขายังคงงดงาม ตอนนี้เป็นทารก ย่อมต้องดูน่ารักน่าชังเป็นพิเศษ ราวรูปปั้นที่แกะสลักขึ้นมาจ
