หรือนี่!
บนใบหน้าของทุกคนเผยให้เห็นสีหน้าเหลวไหล ในใจมีคำพูดประโยคนั้นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง — แบบนี้ก็ได้หรือ?
คนผู้นั้นงง ก่อนจะกล่าวอย่างไม่ยอมรับว่า “ได้ยังไง? ยังไงท่านก็ต้องบอกเหตุผลให้ข้าฟังหน่อย”
ชิงเอ๋อร์มองเขา กล่าวว่า “เพราะเจ้าน่าเกลียดเกินไป ข้าไม่ชอบเจ้า ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าไป นี่ก็คือเหตุผล”
คนผู้นั้นไหนเลยจะยอมได้ สะบัดแขนทั้งสองข้าง ตะโกนอย่างโมโห คัดค้านความอยุติธรรมที่ตนเองได้รับ
ไป๋เจ่ายืนอยู่ด้านข้าง มิได้สนใจ
ในสายตาอันอ่อนเยาว์ของชิงเอ๋อร์มีความดุร้ายปรากฏขึ้นมา แขนพันข้างงอกออกมาจากด้านหลัง ออกแรงตบมือไปทีหนึ่ง
เสียงที่ดังสนั่นราวสายฟ้าฟาดดังสะท้อนไปทั่วหุบเขา
คนผู้นั้นหายตัวไปจากในหอ ตอนที่ปรากฏตัวอีกครั้งก็ไปอยู่ตรงช่วงกึ่งกลางของหุบเขาหุยอินแล้ว จากนั้นถูกกระแทกไปบนหน้าผา นอนสลบลงไป
ทุกคนใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย ในใจเกิดความรู้สึกหวาดกลัว
ชิงเอ๋อร์ตะโกนว่า “คนต่อไป!”
ในเวลานี้ทุกคนมองออกแล้วว่าคำถามที่ดวงจิตของคันฉ่องฟ้ากระจ่างผู้นี้ถามออกมานั้นไม่ได้มีกฎเกณฑ์อะไรเลย คล้ายเพียงแค่ดูอารมณ์ของนางเท่านั้น
เมื่อคิดถึงสภาพของผู้เข้าร่วมประลองก่อนหน้านี้ผู้นั้น ภายในหอพลันเงียบสงัด ไม่มีใครยกมือขึ้นเป็นเวลานาน หนังตาของจัวหรูซุ่ยตกลงมาอีกครั้ง
ถงเหยียนจดจำรายละเอียดของเสื้อผ้าและความเคลื่อนไหวของผู้เข้าร่วมประลองทั้งหมดได้แล้ว จึงเดินออกมา
ทุกคนรู้สึกค่อนข้างสงสัยหรื
