าเล่นกลหรือไง?”
แม้จะพูดเช่นนี้ แต่นางรู้ดีว่าเมื่อเทียบกับเขาอวิ๋นเมิ่งแล้ว ชิงซานนั้นดูน่าเบื่อหน่ายกว่าจริงๆ
ไม่อย่างนั้นเหตุใดยอดเขาชิงหรงถึงต้องขอให้เปิดข่ายพลังในตอนที่ฝนฤดูใบไม้ผลิ สายฟ้าฤดูร้าน ลมฤดูใบไม้ผลิและหิมะฤดูหนาวด้วย?
……
……
“จิ๋งจิ่ว”
ในที่สุดเยวี่ยเชียนเหมินก็พูดชื่อนี้ออกมา
กลุ่มคนฮือฮาเล็กน้อย สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปทางศิษย์สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย
จิ๋งจิ่วลุกขึ้นเดินไปทางด้านหน้าหุบเขา
หมู่นกที่อยู่เหนือหน้าผาคิดไม่ถึงว่าจำนวนขีดของชื่อนี้จะน้อยเพียงนี้ ขณะที่กำลังเร่งรีบจึงไม่รู้ว่าควรจะจับกลุ่มอย่างไร
สุดท้ายนกหลายตัวก็ไม่สามารถเบียดเข้ามาได้ จึงได้แต่ต้องบินอยู่ด้านนอก ดูค่อนข้างวุ่นวาย
เดิมเขารู้สึกพึงพอใจชื่อนี้ของตัวเองอย่างมาก ตอนนี้ยิ่งรู้สึกพอใจมากกว่าเดิม
ในเวลานี้หมู่นกที่อยู่เหนือผาหินเปลี่ยนรูปขบวนอีกครั้ง จับกลุ่มเป็นตัวหนังสือสามตัว
“ไป๋”
“เชียน”
“จวิน”
นี่คือชื่อชื่อหนึ่ง
จิ๋งจิ่วรู้สึกว่าด้านหลังมีไอพลังที่รุนแรง กระหายเลือดและเหม็นเน่าสายหนึ่งแผ่มา
ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของชื่อคนนั้น
…………………………………………………………..
