่อด้วยแล้วล่ะก็
ในเสียงหัวเราะที่เหมือนเสียงกระดิ่งของนางไม่รู้ว่าแอบซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้มากน้อยเท่าไร
เขาลูบศีรษะของเซ่อเซ่อ
เซ่อเซ่อซบลงไปในอ้อมอกเขา กล่าวว่า “เจ้ารู้ไหมว่ามีผู้หญิงมากน้อยเท่าไรที่อยากจะมาซบอยู่ในอ้อมอกของเจ้าเช่นนี้? ถึงแม้จะรู้ว่านี่เป็นเพราะเจ้ามิได้มองข้าเป็นผู้หญิง แต่ข้าก็ยังดีใจ เพราะยังไงซะพวกนางก็ซบไม่ได้”
ในขณะที่พูด บนใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง
จิ๋งจิ่วไม่ได้พูดอะไร
“เออใช่ เจ้ารู้ไหมว่าเหอจานไปไหน? ตอนนั้นเขาบอกว่าจะพาข้าไปเผิงไหล ไปกินปลาย่างที่อร่อยกว่าต้าเจ๋อ แต่ไปๆ มาๆ ก็หายไปหลายปีแล้ว”
เสียงของเซ่อเซ่อเบาลงเรื่อยๆ จนเกือบจะไม่ได้ยิน
จิ๋งจิ่วก้มหน้ามองดูหยดน้ำตาบนใบหน้าของนาง มือขวาลูบเส้นผมของนาง ครุ่นคิดเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เขาอยู่วัดกั่วเฉิง ครั้งนี้ก็มาด้วย”
เซ่อเซ่อส่งเสียงแปลกใจ ก่อนจะจับแก้มเขามาหอมไปทีหนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นถลาลงไปทางด้านล่างภูเขา ทิ้งเสียงหัวเราะเอาไว้
เสียงกระดิ่งเพราะจริงๆ
จิ๋งจิ่วคิดเช่นนี้จริงๆ เขาใช้มือเช็ดใบหน้า เพลิงกระบี่ไล้ผ่าน กลับมาสะอาดสะอ้านอีกครั้ง
จากนั้นเขาเริ่มครุ่นคิดต่อ
ยันต์เซียนวัฒนะเขาต้องเอามาให้ได้ ดังนั้นต้องเตรียมการอะไรบางอย่าง
ไป๋เจ่าเคยพูดถึงดินแดนแห่งความฝันอวิ๋นเมิ่ง เขารู้ว่ามันคืออะไร
สำนักจงโจวมีของวิเศษอยู่ชิ้นหนึ่งที่สามารถนำเอาจิตของผู้บำเพ็ญพรตเข้าไปในโลกแห่งความฝัน
