ครู่ก่อนกล่าวว่า “ถ้ายังไง…ข้าพาเจ้าไปย่างปลากินดีไหม?”
เซ่อเซ่อหัวเราะขึ้นมาทันที นางเช็ดน้ำตาพลางกล่าวว่า “เอาสิ”
เหอจานเองก็ยิ้มขึ้นมาอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าที่นางร้องไห้นั้นจริงหรือปลอม
เซ่อเซ่อพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา กล่าวว่า “แต่ที่นี่คือเขาอวิ๋นเมิ่งนะ ไปจับปลามาเผาจะไม่เป็นอะไรหรือ?”
เหอจานกล่าว “ไม่ต้องกลัว ข้ามีเพื่อนอยู่ในสำนักจงโจว”
ในตอนที่พูดถึงคำว่าเพื่อนขึ้นมา สีหน้าของเขาก็ดูไม่ค่อยธรรมชาติขึ้นมา
ที่แท้เดิมเขาไม่ได้อยากมาที่เขาอวิ๋นเมิ่ง ด้วยตัวว่าจะเจอกับเพื่อนผู้นั้น ที่บอกว่าไม่มีหน้าจะมาพบก็คือเช่นนี้
……………………………………………………………………..
