่วนถูกคลี่คลายลงไปบ้าง
จิ๋งจิ่วคิดว่าไม่จำเป็น แต่ก็ไม่คิดอยากจะหักหานน้ำใจศิษย์ จึงยกชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง
ไป๋หรูจิ้งยิ่งโกรธ ชี้หน้ากู้ชิงพลางกล่าว “รู้จักแต่ประจบสอพลอ แล้วจะบรรลุมรรคาได้อย่างไร! อาจารย์เป็นอย่างไร ศิษย์ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ!”
ตอนนี้กู้ชิงมีชื่อเสียงที่ดีไปทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญพรต มิใช่แค่ในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานเท่านั้น
เขาเป็นอาจารย์ขององค์ชายจิ่งเหยา ยิ่งไปกว่านั้นยังทำอะไรละเอียดรอบคอบ จัดการเรื่องราวต่างๆ ในยอดเขาเสินม่อได้อย่างเรียบร้อย
แต่ก็มีเสียงวิจารณ์ที่ไม่ดีอยู่เช่นกัน บอกว่าเขาประสบอาจารย์มากเกินไป
กู้ชิงไม่สนใจคำวิจารณ์เหล่านี้ แต่วันนี้คำวิจารณ์นี้กลับออกมาจากปากผู้ที่เป็นอาจารย์ชิงซาน สถานการณ์ย่อมต้องไม่เหมือนกัน
สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร
จิ๋งจิ่ววางถ้วยชา มองไปทางไป๋หรูจิ้งแล้วกล่าวว่า “ท่านก็สอนศิษย์เป็นหรือ?”
เขาหมายถึงหลิ่วสือซุ่ย
คนส่วนใหญ่ภายในเรือนเป็นศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่าง ย่อมต้องรู้เรื่องในอดีตนั้นเป็นอย่างดี
หลิ่วสือซุ่ยทำความดีความชอบในศึกถล่มลานเมฆ จากนั้นกลับมายังชิงซานใหม่อีกครั้ง
ในตอนนั้นไป๋หรูจิ้งที่เคยเย็นชาไร้เยื่อใยต่อเขาคิดอยากจะรับเขาเป็นศิษย์อีกครั้ง แต่กลับถูกหลิ่วสือซุ่ยปฏิเสธ
ไป๋หรูจิ้งเสียหน้าเป็นอย่างมาก
ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานต่างรู้ว่าห้ามพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเขา
แต่จิ๋งจิ่วกลับพูดออกมา
ไป๋หรูจิ้งใบหน
