ุ่งยาก จึงไม่สะดวกที่จะพูดรายละเอียดต่อหน้าคนอื่นๆ
กู้ชิงพลันกล่าวว่า “อาจารย์ เดี๋ยวข้าไปรอท่านตรงด้านหน้า”
จิ๋งจิ่วมองดูหญิงสาวที่ยังคงดูอ่อนแอตรงใต้ต้นสนที่อยู่ด้านหน้า ก่อนจะส่งเสียงอืมออกมา
แสงอาทิตย์ยามเย็นทะลุลงมาจากยอดสนสีเขียว กลายเป็นเส้นแสงเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน ตกกระทบลงบนร่างกายของทั้งสองคน
ชุดขาวพลิ้วไหว
กระโปรงขาวพริ้วไหว
ช่างเป็นคู่ที่งดงามจริงๆ
เมื่อเห็นภาพนี้ ภายในใจของเหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในหุบเขาอิ๋งเซียนต่างเกิดความรู้สึกเช่นนี้
ผู้บำเพ็ญพรตที่เคยเข้าร่วมการประลองวิถีพรตในที่ราบหิมะเมื่อครั้งนั้นคิดถึงภาพนี้เมื่อในอดีตขึ้นมา
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตค่อยๆ แยกย้าย ทิ้งต้นสนที่อยู่ริมผาและความเงียบสงบเอาไว้ให้ทั้งสองคน
ที่นี่คือเขาอวิ๋นเมิ่ง ไม่มีใครอยากทำให้เซียนไป๋เจ่าไม่ชอบ
“ผู้อาวุโส…กั้วสบายดีไหม?”
ไป๋เจ่ามองเขาพลางถามอย่างสงสัย
หากกั้วตงเป็นผู้อาวุโสที่ศิษย์พี่ถงเหยียนคาดเดาเอาไว้ผู้นั้นจริงๆ เหตุใดนางถึงพ่ายให้แก่เทพกระบี่ที่ทะเลตะวันตก แล้วยังถูกจิ๋งจิ่วช่วยชีวิตเอาไว้ได้?
มิทันรอให้จิ๋งจิ่วเอ่ยปาก นางกล่าวต่อไปว่า “สามปีนี้ท่านอยู่กับนางตลอดหรือ? ท่านกลายเป็นศิษย์ของนางใช่หรือเปล่า สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยถึงได้ตกลงให้ท่านเป็นตัวแทนลงประลองได้?”
นางมีคำถามมากมาย แต่ในระหว่างที่พูด นางกลับได้รับคำอธิบายออกมาด้วยตัวเอง
การคาดคะเนเช่นนี้มีเหตุผลอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้
