นิดเช่นเดียวกัน”
ทุกคนมองดูจัวหรูซุ่ยที่อยู่ในกลุ่มคน พลางพูดคุยกันไม่หยุด
หากบอกว่าความเจิดจรัสของชิงซานเมื่อหลายปีก่อนอยู่ที่ยอดเขาเสินม่อและยอดเขาเหลี่ยงว่าง ตอนนี้เมื่อจัวหรูซุ่ยออกมาจากการเก็บตัว สายตาของคนทั้งโลกล้วนแต่จับจ้องมาที่เขา
เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาเคารพและอิจฉาที่มองมา กั้วหนานซานยิ้มเล็กน้อย
เขาไม่ได้มีอคติอะไรกับยอดเขาเสินม่อ แต่การที่ศิษย์น้องออกมาจากการเก็บตัวก่อนกำหนดนั้นช่วยเขาแบ่งเบาความกดดันไปได้ไม่น้อย
หลังจากนั้น เขารู้สึกมีอะไรแปลกๆ เพราะสายตาที่เดิมมองมายังศิษย์น้องเหล่านั้นล้วนแต่มองไปยังที่อื่นแล้ว….
เขามองตามสายตาเหล่านั้น พบว่าทุกคนต่างกำลังมองไปยังทางขึ้นเขาที่อยู่ด้านล่างหน้าผาเส้นหนึ่ง
ทางขึ้นเขาเส้นนั้นเก่าเป็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใช้งานมาเป็นเวลานาน เมื่อดูป้ายสัญลักษณ์ นั่นน่าจะเป็นทางที่ตรงไปยังประตูสำนัก
มีแต่ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักและผู้บำเพ็ญพรตจากสำนักเล็กๆ ที่ไม่มีเรือบินถึงมาจะมาจากทางนั้น แต่เหตุใดถึงดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมากขนาดนี้ไปได้?
มีคนผู้หนึ่งเดินอยู่บนทางขึ้นเขา สวมหมวกลี่เม่า มองไม่เห็นใบหน้า เสื้อผ้าขาวพลิ้วไหว ให้ความรู้สึกล่องลอยคล้ายเซียน ราวกับอีกประเดี๋ยวจะลอยเข้ามาตามสายลม
