ค่อนข้างเตี้ย คล้ายกับคนธรรมดา
ใบหน้าของคนผู้นั้นก็ธรรมดาอย่างมาก ธรรมดาถึงขนาดที่ว่าไม่ว่าจะมองเขามานานเท่าไร ขอเพียงละสายตาออกจากเขาเพียงเล็กน้อยก็จะลืมใบหน้าของเขาไป
การที่ธรรมดาถึงขนาดนี้ เช่นนั้นย่อมต้องไม่ธรรมดา
ได้ยินว่ากระทั่งในข้อมูลของเจวี่ยนเหลียนเหรินก็ยังไม่มีคำบรรยายที่ชัดเจนต่อใบหน้าของเขา
ราศีของคนผู้นั้นเองก็ธรรมดาอย่างมาก หนังตาตกลงมา ดูไม่มีชีวิตชีวา แล้วก็คล้ายคนยังนอนไม่ตื่น
ปัญหาอยู่ที่ว่าไม่มีใครที่รู้สึกว่าเขาเป็นคนถ่อมตนเรียบง่าย แต่กลับจะรู้สึกว่าเขาไม่ได้คิดที่จะเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าเลย หยิ่งยโสเป็นที่สุด
“นี่คือจัวหรูซุ่ย?”
ภายในหุบเขาอิ๋งเซียนมีเสียงอุทานขึ้นมาเบาๆ
ผู้คนมองดูผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มผู้นั้น ในสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจ
ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนต่างรู้ว่าจัวหรูซุ่ยเป็นศิษย์คนสุดท้ายของเจ้าสำนักชิงซาน
ที่น่ามหัศจรรย์ก็คือเขาเริ่มเก็บตัวทันทีที่เข้าเป็นศิษย์ในสำนักของชิงซาน
ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ไม่ว่าในชิงซานจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็อยู่แต่ในยอดเขาเทียนกวง ไม่ก้าวออกจากถ้ำแม้แต่ก้าวเดียวเป็นเวลายี่สิบปี
หลายวันก่อน จู่ๆ เขาก็ออกมา
ได้ยินว่าวันนั้นในชิงซานมีสายรุ้งปรากฏขึ้นมา
จากนั้น
เจ้าล่าเยวี่ยก็พ่ายแพ้ภายใต้กระบี่ของเขา
……
……
“นั่นมันเจ้าล่าเยวี่ยเลยนะ…คิดไม่ออกจริงๆ ว่าเขาทำได้อย่างไร”
“อย่าลืมสิว่าเขาก็เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเ
