ถานการณ์คร่าวๆ ในแผ่นดินต่างเกิดความรู้สึกทอดถอนใจต่างๆ ขึ้นมามากมาย แต่สำหรับผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักและศิษย์สำนักเล็กๆ แล้ว ความรู้สึกของพวกเขาในเวลานี้กลับเรียบง่ายกว่ามาก พวกเขารู้สึกตื่นเต้นและดีใจ —- บุคคลเหล่านั้นล้วนแต่เป็นคนที่ถูกเล่าลือ พวกเขาเพียงแค่เคยได้ยินคนพูดถึง ใครจะไปคิดบ้างว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้มาเห็นคนเหล่านี้ด้วยตาตัวเอง
“อาจารย์เซียนที่ดูสุขุมผู้นั้นก็คือกั้วหนานซาน ศิษย์อันดับหนึ่งของชิงซาน!”
มีคนกล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “ในอดีตเขาเคยสังหารปีศาจที่แม่น้ำจั๋วไปติดกันเจ็ดตัว ถูกจิตรกรผู้หนึ่งวาดเป็นภาพลงไปบนผ้า ภายหลังถูกเรือนเป่าซู่นำออกประมูลได้หินผลึกมาลังหนึ่ง”
“กู้หานคือคนไหน? อาจารย์เซียนเจี่ยนหรูอวิ๋นมาหรือเปล่า?”
“อาจารย์เซียนที่ใบหน้ายิ้มแย้ม มองดูเป็นมิตรผู้นั้นจะต้องเป็นกู้ชิงแห่งยอดเขาเสินม่ออย่างแน่นอน เหมือนอย่างที่เล่าลือกันจริงๆ ด้วย ทำให้คนเกิดความรู้สึกอบอุ่นน่าเข้าหา”
“อาจารย์เซียนกู้ชิงและอาจารย์เซียนกู้หานเป็นพี่น้องกัน ตระกูลกู้ช่างร้ายกาจจริงๆ มิน่าหลายปีมานี้ถึงแผ่อิทธิพลเข้าไปในเมืองเจาเกอได้”
เสียงพูดคุยภายในหุบเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานเหล่าผู้บำเพ็ญพรตก็ทราบถึงสถานะและประวัติความเป็นมาของศิษย์ชิงซานเหล่านี้อย่างชัดเจน
สายตาจำนวนมากเริ่มมองไปยังที่ที่หนึ่งในกลุ่มศิษย์ชิงซาน
ผู้บำเพ็ญพรตส่วนมากจะมีใบหน้างดงาม ร่างกายสูงใหญ่ แต่คนผู้นั้นกลับ
