ี่สุด คุณชายหลี่มิได้ปรากฏตัว แม่ชีชรารู้สึกแปลกใจ แล้วก็รู้สึกวางใจในที่สุด
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เขากลับมาปรากฏตัวขึ้นที่ด้านนอกสำนักแม่ชีอีกครั้ง
เขาไม่ได้ทำให้แม่ชีชรารู้ตัว ปลุกความกล้าเดินเข้าไปในสำนักชี ถูกม้าตัวใหญ่ที่อยู่บนพื้นหญ้าทำให้ตกใจ
ใครเอาม้ามาเลี้ยงปล่อยไว้เหมือนหมาเหมือนแมวแบบนี้?
คุณชายหลี่ส่งเสียง ‘ชู่ว’ ไปทางม้า ก่อนจะเดินไปทางด้านหน้าสะพานหิน
อีกด้านของสะพานมีหมอกบางๆ มองเห็นภาพไม่ชัดเจน แต่เขาเชื่อว่าแม่นางที่นั่งอยู่ในรถเข็นจะต้องอยู่ทางนั้น
เขาปลดเอาพิณลงมา นั่งขัดสมาธิลงไปกับพื้นแล้วเริ่มดีดพิณ
เสียงพิณลอยล่องขึ้นในท้องฟ้ายามค่ำคืนเหมือนสายน้ำไหล
ในตอนแรกสุดเขารู้สึกหวาดกลัว กลัวว่าแม่ชีชราจะมาไล่เขาไป แล้วก็กลัวว่าพี่ชายของแม่นางผู้นั้นจะมาตีตนเอง
เวลานี้เพิ่งจะเป็นช่วงหัวค่ำ แต่แม่นางคนนั้นร่างกายอ่อนแอ บางทีอาจจะนอนเร็วกว่าคนปกติ ตนเองใช้เสียงพิณมารบกวนอีกฝ่าย ถูกตีมันก็สมควร…
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เสียงพิณสับสนเล็กน้อย จากนั้นกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
แม่ชีชราไม่ได้ปรากฏตัว จิ๋งจิ่วเองก็ไม่ได้ออกมาตีเขา ภายในสำนักแม่ชีเงียบสงบ มีเพียงเสียงพิณ
จู่ๆ เสียงฝีเท้าม้าพลันดังขึ้นมา
ม้าตัวนั้นเดินเข้ามา มายืนฟังเสียงพิณอยู่ข้างกายเขา
คุณชายหลี่ไม่รู้สึกแย่ แต่กลับรู้สึกยินดี เสียงพิณมีความสุขขึ้นมาเล็กน้อย
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม เขาบรรเลงเพลงจบ ลุกขึ้นสะพายพิณ
