ยนั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนนุ่มขึ้นมา เสียงระเบิดที่คล้ายเสียงฟ้าคำรามจำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้น น้ำทะเลเปิดออกเป็นทางเส้นหนึ่ง
ในอดีตตอนที่เข้าไปในที่ราบหิมะอันเงียบสงัดวังเวงแห่งนั้น จิ๋งจิ่วเองก็ทำท่าแบบนี้
เพียงแต่วิชาที่เขาใช้ตอนนั้นคือเพลงกระบี่สุริยันของยอดเขาซื่อเยวี่ย แต่วันนี้เขาใช้อีกวิชาหนึ่ง
เมื่อเห็นภาพนี้ กู้ชิงตกใจเป็นอย่างมาก
กระทั่งกระบี่แบกสวรรค์ของยอดเขาเทียนกวงอาจารย์ก็ยังใช้ได้ อีกทั้งยังถ่ายทอดให้แก่ตนเองด้วย ดังนั้นเขาย่อมต้องยอมรับเรื่องที่อาจารย์ใช้เพลงกระบี่น้ำขึ้นของยอดเขาปี้หูได้เช่นกัน เพียงแต่อาจารย์ใช้เพลงกระบี่น้ำขึ้นได้ดีเกินไปหน่อยหรือเปล่า เกรงว่ากระทั่งเจ้าแห่งยอดเขาปี้หูในตอนนี้ก็ยังไม่อาจเทียบอาจารย์ได้ด้วยซ้ำ….
มีน้ำขึ้นย่อมต้องมีน้ำลง เสียงครืนๆ ดังสนั่น น้ำทะเลแยกตัวออกเหมือนกระแสน้ำ เกิดเป็นกำแพงน้ำที่โปร่งใสอยู่รอบด้านกระบี่เหล็ก
ปลาและสาหร่ายทะเลชนิดต่างๆถอยไปด้านหลังด้วยความเร็วสูง กลายเป็นเส้นที่มีสีสันต่างๆจำนวนนับไม่ถ้วน บางครั้งสามารถมองเห็นดวงตาขนาดใหญ่และงุนงงของอสูรทะเลที่อยู่ห่างออกไปได้
กระบี่เหล็กสีดำบรรทุกสองคนหนึ่งแมวทะยานไปข้างหน้าในใต้ทะเลด้วยความเร็วสูง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ความเร็วกระบี่เหล็กค่อยๆ ช้าลง เสียงดังกัมปนาทราวสายฟ้าก็เงียบสงบลง
ภายในน้ำทะเลที่อยู่ห่างออกไปมีเสาหินสีดำขนาดใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมา มองดูคล
